Rozdzielczość skanowania określa, ile punktów lub pikseli zostanie odczytanych z jednego cala oryginału podczas digitalizacji. Najczęściej podaje się ją w ppi lub dpi. W praktyce skanowania fotografii i negatywów chodzi o to, aby uzyskać wystarczającą liczbę pikseli do późniejszego druku lub obróbki.
Zależność od powiększenia
Jeżeli zeskanowany obraz ma być drukowany w większym formacie niż oryginał, rozdzielczość skanowania musi być odpowiednio większa od docelowej rozdzielczości druku.
Wzór:
rozdzielczość skanowania = rozdzielczość druku × skala powiększenia
Przykład:
Zdjęcie z negatywu ma być powiększone w druku 6 razy, a druk ma mieć jakość 300 ppi:
300 ppi × 6 = 1800 ppi
Oznacza to, że negatyw należy zeskanować z rozdzielczością 1800 ppi.
Dlaczego tak jest?
Podczas powiększania obraz „rozciąga się” na większy format. Jeśli skan byłby wykonany tylko w 300 ppi, po sześciokrotnym powiększeniu efektywna rozdzielczość spadłaby do 50 ppi, co dałoby widoczną utratę jakości.
Warto zapamiętać
- do druku wysokiej jakości często przyjmuje się 300 ppi,
- im większe powiększenie, tym większa potrzebna rozdzielczość skanowania,
- dla powiększenia 2× przy 300 ppi potrzeba 600 ppi,
- dla powiększenia 6× przy 300 ppi potrzeba 1800 ppi.