Wywoływanie negatywu to proces chemiczny, w którym obraz utajony zapisany na materiale światłoczułym zostaje zamieniony w widoczny obraz negatywowy. W klasycznej fotografii analogowej efekt końcowy zależy głównie od dwóch czynników: naświetlenia materiału oraz czasu wywoływania.
Prześwietlenie negatywu
Negatyw prześwietlony otrzymał zbyt dużo światła. Powoduje to powstanie zbyt dużej ilości zaczernień na materiale fotograficznym. Taki negatyw jest zwykle:
- ciemny,
- gęsty optycznie,
- mało przezroczysty,
- trudniejszy do poprawnego skopiowania lub zeskanowania.
W praktyce mówi się, że ma brak przezroczystości, ponieważ przepuszcza mało światła.
Krótkie wywoływanie
Zbyt krótki czas wywoływania oznacza, że obraz nie zostaje w pełni rozwinięty chemicznie. Skutkiem jest najczęściej obniżenie kontrastu. Różnice między partiami jasnymi i ciemnymi są słabsze, dlatego obraz wydaje się płaski.
Prześwietlony i krótko wywołany negatyw
Połączenie tych dwóch błędów daje charakterystyczny efekt: negatyw jest mało przezroczysty, bo został prześwietlony, ale jednocześnie ma niski kontrast, ponieważ był zbyt krótko wywoływany.
Dlatego w pytaniach egzaminacyjnych poprawny opis takiego negatywu to: niski kontrast i brak przezroczystości.
Do zapamiętania
- Prześwietlenie zwiększa gęstość negatywu.
- Krótkie wywoływanie obniża kontrast.
- Gęsty negatyw przepuszcza mało światła.
- Niski kontrast oznacza słabe różnice tonalne.