Charakterystyka hiperkardioidalna
Słownik kwalifikacji AUD.07 - Realizacja nagłośnień
Charakterystyka hiperkardioidalna to kierunkowość mikrofonu, która zbiera dźwięk głównie z przodu, jeszcze wężej niż kardioida. Jednocześnie ma niewielką czułość z tyłu, czyli tzw. tylną listkę charakterystyki.
Cechy charakterystyki hiperkardioidalnej
- mocno skupia się na źródle znajdującym się przed mikrofonem,
- lepiej tłumi dźwięki z boków niż kardioida,
- częściowo zbiera dźwięk z tyłu,
- wymaga dokładniejszego ustawienia mikrofonu względem wykonawcy,
- może być bardziej wymagająca przy ustawianiu monitorów scenicznych.
Kiedy się ją stosuje?
Hiperkardioida jest przydatna, gdy trzeba mocniej odseparować źródło od otoczenia, np. na głośnej scenie lub przy dużej liczbie instrumentów. Może pomóc ograniczyć przesłuchy boczne.
Dlaczego w pytaniu lepsza jest kardioida?
Do typowego nagrania wokalu solowego najlepszym i najbezpieczniejszym wyborem jest charakterystyka kardioidalna. Daje dobrą izolację, tłumi dźwięki z tyłu i jest łatwiejsza w ustawieniu. Hiperkardioida może być skuteczna w trudnych warunkach, ale wymaga większej precyzji i kontroli dźwięków dochodzących od tyłu.