Szumy własne mikrofonu

Szumy własne mikrofonu to poziom szumu generowanego przez sam mikrofon, nawet gdy nie dociera do niego użyteczny dźwięk. Parametr ten jest szczególnie ważny w mikrofonach pojemnościowych, nagraniach studyjnych, nagraniach lektorskich i wszędzie tam, gdzie rejestrowane są ciche źródła dźwięku.

Jak podaje się szumy własne?

Najczęściej podaje się je jako równoważny poziom szumu, np. 16 dB SPL lub 16 dB(A). Oznacza to, że szum mikrofonu odpowiada takiemu poziomowi ciśnienia akustycznego.

Im niższa wartość szumów własnych, tym lepiej:

• 7–12 dB(A) — bardzo niski szum,
• 13–18 dB(A) — dobry wynik,
• powyżej 20 dB(A) — szum może być słyszalny przy cichych nagraniach.

Związek z S/N

Stosunek sygnału do szumu mikrofonu oblicza się często względem poziomu odniesienia 94 dB SPL, czyli poziomu odpowiadającego ciśnieniu akustycznemu 1 Pa.

Wzór:

S/N = poziom odniesienia - poziom szumów własnych

Przykład:

S/N = 94 dB - 16 dB = 78 dB

Oznacza to, że użyteczny sygnał odniesienia jest o 78 dB większy od szumu własnego mikrofonu.

Znaczenie praktyczne

Mikrofon o mniejszych szumach własnych pozwala uzyskać czystsze nagranie, zwłaszcza gdy trzeba mocno wzmocnić sygnał w przedwzmacniaczu. W nagłośnieniu koncertowym parametr ten zwykle ma mniejsze znaczenie niż w studiu, ponieważ poziomy dźwięku na scenie są znacznie wyższe.