Czym jest dBFS?
dBFS to jednostka poziomu sygnału stosowana w technice cyfrowej. Skrót oznacza decibels relative to full scale, czyli decybele względem maksymalnej możliwej skali zapisu cyfrowego.
W systemach cyfrowych najwyższy dopuszczalny poziom sygnału to 0 dBFS. Nie oznacza on ciszy, lecz maksymalny poziom, którego nie wolno przekroczyć. Wartości poniżej tej granicy zapisuje się jako liczby ujemne, np. -12 dBFS, -6 dBFS, -0,3 dBFS.
Zasada interpretacji
- 0 dBFS – maksymalny poziom cyfrowy,
- -0,3 dBFS – sygnał bardzo bliski maksimum, z niewielkim zapasem,
- -6 dBFS – sygnał niższy o 6 dB od maksimum,
- -12 dBFS – sygnał znacznie cichszy, z większym zapasem do przesterowania.
dBFS a przesterowanie
W zapisie cyfrowym przekroczenie 0 dBFS powoduje clipping, czyli obcięcie wierzchołków fali. Dlatego w praktyce często zostawia się niewielki margines bezpieczeństwa, np. maksymalny poziom -1 dBFS lub -0,3 dBFS.
Znaczenie w pytaniach egzaminacyjnych
Jeżeli porównujemy nagrania o różnych poziomach maksymalnych, to sygnał z poziomem bliższym 0 dBFS wykorzystuje większą część dostępnej skali cyfrowej. Dlatego nagranie z maksimum -0,3 dBFS ma większą wykorzystaną rozpiętość dynamiczną niż nagranie z maksimum -3 dBFS, -6 dBFS czy -12 dBFS, zakładając ten sam poziom najcichszych fragmentów lub szumu.