Kodowanie stratne to sposób kompresji dźwięku, w którym część informacji z nagrania jest trwale usuwana, aby zmniejszyć rozmiar pliku. Algorytm usuwa głównie te elementy sygnału, które są mniej słyszalne dla człowieka, np. bardzo ciche dźwięki maskowane przez głośniejsze.
Najważniejsze cechy
- plik ma mniejszy rozmiar niż wersja bez kompresji,
- po kompresji nie da się idealnie odtworzyć oryginału,
- jakość zależy m.in. od bitrate'u, kodeka i ustawień eksportu,
- zbyt mocna kompresja może powodować artefakty, np. metaliczne brzmienie, zniekształcenia wysokich tonów lub utratę przestrzeni.
Przykłady formatów stratnych
Do popularnych formatów stratnych należą:
- AAC,
- MP3,
- Ogg Vorbis,
- Opus.
W pytaniach egzaminacyjnych warto zapamiętać, że AAC jest formatem wykorzystującym kodowanie stratne.
Formaty bezstratne i nieskompresowane
Dla porównania:
- WAV i AIFF najczęściej przechowują dźwięk nieskompresowany PCM,
- ALAC to bezstratny kodek Apple Lossless,
- FLAC również jest formatem bezstratnym.
Zastosowanie
Kodowanie stratne stosuje się głównie przy dystrybucji gotowego materiału: w streamingu, podcastach, plikach do internetu lub urządzeń mobilnych. W montażu i postprodukcji dźwięku lepiej pracować na plikach bezstratnych lub nieskompresowanych, aby nie pogarszać jakości przy kolejnych eksportach.