W sesjach programu DAW ścieżki często nazywa się skrótowo, najczęściej po angielsku. Dotyczy to szczególnie nagrań zestawu perkusyjnego, gdzie każdy element może mieć osobną ścieżkę audio, np. z osobnego mikrofonu.
Najważniejsze nazwy elementów perkusji
- SNARE – werbel. To poprawna nazwa ścieżki z nagraniem werbla.
- KICK lub BD – stopa perkusyjna, czyli bęben basowy.
- HI-HAT lub HH – hi-hat.
- TOM – tom, czyli jeden z bębnów przejściowych.
- FLOOR TOM lub FLOOR – tom stojący, zwykle większy i niżej brzmiący.
- CRASH – talerz typu crash.
- RIDE – talerz typu ride.
- OH lub OVERHEADS – mikrofony nad zestawem perkusyjnym, zbierające głównie talerze i ogólny obraz zestawu.
- ROOM – mikrofony pomieszczeniowe, rejestrujące brzmienie perkusji w przestrzeni.
Dlaczego nazwy są ważne?
Czytelne nazewnictwo ścieżek ułatwia montaż, miks i komunikację w zespole produkcyjnym. Realizator widząc nazwę SNARE, od razu wie, że pracuje z werblem, a nie z talerzem czy tomem.
Przykład praktyczny
Jeżeli w sesji DAW widzisz ścieżki: KICK, SNARE, HH, TOM, CRASH, oznacza to osobne nagrania elementów zestawu perkusyjnego. W pytaniach egzaminacyjnych warto kojarzyć podstawowe angielskie nazwy instrumentów, ponieważ są standardem w programach audio.