Normalizacja szczytowa to proces zmiany poziomu całego nagrania tak, aby jego najwyższa wartość szczytowa osiągnęła określony poziom, najczęściej 0 dBFS lub nieco mniej, np. -1 dBFS.
W pytaniu egzaminacyjnym poprawna definicja brzmi: normalizacja peak to podniesienie poziomu nagrania tak, aby jego wartość szczytowa osiągnęła 0 dBFS.
Co oznacza 0 dBFS?
dBFS oznacza decybele względem pełnej skali cyfrowej. W systemach cyfrowych:
- 0 dBFS to maksymalny możliwy poziom sygnału cyfrowego,
- wartości powyżej 0 dBFS powodują przesterowanie/clipping,
- typowe poziomy robocze mają wartości ujemne, np. -18 dBFS, -6 dBFS.
Jak działa normalizacja peak?
Jeśli najwyższy szczyt nagrania ma poziom -6 dBFS, a normalizujemy do 0 dBFS, cały materiał zostanie podniesiony o 6 dB. Wszystkie fragmenty nagrania zmieniają poziom o tę samą wartość.
Przykład:
- przed normalizacją: najwyższy peak = -6 dBFS,
- po normalizacji do 0 dBFS: najwyższy peak = 0 dBFS,
- ciche i głośne fragmenty zachowują wzajemne proporcje.
Czego normalizacja szczytowa nie robi?
Normalizacja peak nie wyrównuje głośności odczuwalnej nagrań. Dwa pliki mogą mieć taki sam poziom szczytowy 0 dBFS, ale różną głośność, ponieważ zależy ona m.in. od dynamiki, kompresji i średniego poziomu sygnału.
Do wyrównywania głośności odczuwalnej stosuje się raczej normalizację do LUFS, a nie samą normalizację szczytową.