W scenariuszu słuchowiska radiowego bardzo ważne jest czytelne rozróżnienie dialogów, opisu akcji, efektów dźwiękowych i muzyki. Ponieważ słuchowisko opiera się wyłącznie na dźwięku, informacje dla realizatora dźwięku muszą być zapisane w sposób jednoznaczny.
Najczęstsza zasada zapisu
Efekty dźwiękowe oraz muzykę zapisuje się zwykle:
- w nawiasie,
- wielkimi literami,
- osobno od wypowiedzi bohaterów.
Przykład:
JAN: Musimy szybko wracać.
(ODGŁOS SILNEGO WIATRU)
ANNA: Słyszysz? Ktoś idzie.
(KROKI NA ŻWIRZE, NARASTAJĄCE)
(MUZYKA NAPIĘCIA — CICHO W TLE)
Taki zapis pozwala realizatorowi szybko zauważyć elementy dźwiękowe i odróżnić je od tekstu mówionego.
Dlaczego nie przypisy lub gwiazdki?
Przypisy dolne, odnośniki z gwiazdkami albo opisy na końcu scenariusza utrudniają pracę podczas nagrania i montażu. Realizator musiałby odrywać wzrok od właściwego miejsca akcji i szukać dodatkowych informacji gdzie indziej.
Dlaczego nie bardzo mała czcionka?
Zmniejszanie czcionki może sprawić, że ważne polecenia dźwiękowe będą mniej widoczne. W scenariuszu roboczym najważniejsza jest czytelność, a nie oszczędność miejsca.
Do zapamiętania
W scenariuszu słuchowiska efekty dźwiękowe i muzykę najlepiej oznaczać w nawiasach oraz wielkimi literami, np. (DZWONEK TELEFONU) albo (MUZYKA WCHODZI). To zapis przejrzysty i praktyczny dla realizatora dźwięku.