Pytania pomocnicze - AUD.08

Należy podzielić 60 sekund przez wartość BPM. Przy 120 BPM jedna miara trwa 0,5 sekundy.

Oznacza pierwszy takt, trzecią miarę i początek tej miary. Przy 120 BPM odpowiada to punktowi 1,0 s od początku sesji.

Jedna miara trwa 0,5 s, a takt 4/4 ma cztery miary. Cztery miary po 0,5 s dają łącznie 2 sekundy.

Początek drugiej sekundy to moment 1,0 s, czyli czas od 1,0 do 2,0 s. Punkt po dwóch sekundach to moment 2,0 s.

Najczęściej od 1|1|000. Nie oznacza to jednej sekundy, tylko początek pierwszego taktu i pierwszej miary.

Metrum określa, ile miar mieści się w jednym takcie. W metrum 4/4 po czwartej mierze następuje kolejny takt, czyli np. po 1|4|000 pojawia się 2|1|000.

Plik sesji zapisuje strukturę projektu, ustawienia ścieżek, montaż i miks. Gotowy plik audio, np. WAV lub MP3, jest wyeksportowanym materiałem do odtworzenia poza programem DAW.

Rozszerzenie .ptx jest kojarzone z programem Avid Pro Tools. Oznacza plik sesji tego programu.

Plik .ptx zwykle zawiera odwołania do plików audio, ale nie zawsze przechowuje cały materiał dźwiękowy. Trzeba przenieść cały folder sesji wraz z plikami audio.

Najczęściej są to formaty audio, np. WAV, AIFF, MP3 lub FLAC. W pracy profesjonalnej często używa się formatu WAV.

.wmv to format pliku wideo Windows Media Video. Nie jest to typowy plik sesji programu do montażu dźwięku.

DAW oznacza Digital Audio Workstation, czyli cyfrową stację roboczą do nagrywania, edycji, montażu i miksowania dźwięku.

LEAD oznacza partię prowadzącą, np. gitarę prowadzącą. Może odnosić się do głównej melodii, solówki lub najważniejszej partii instrumentalnej.

Gitara prowadząca wykonuje melodie, sola i motywy eksponowane. Gitara rytmiczna gra zwykle akordy, riffy i podkład rytmiczno-harmoniczny.

VOX oznacza wokal. Może dotyczyć wokalu głównego, chórków lub ogólnie ścieżek wokalnych.

ORG oznacza organy, czyli instrument klawiszowy. Skrót pochodzi od angielskiego słowa organ.

Ułatwia szybkie odnalezienie właściwego śladu i zmniejsza ryzyko pomyłek. Jest szczególnie ważne przy dużych sesjach wielośladowych.

Najczęściej zawiera oznaczenie LEAD, np. GTR LEAD lub LEAD GTR. Skrót GTR oznacza gitarę, a LEAD partię prowadzącą.

SNARE oznacza werbel, czyli jeden z podstawowych bębnów zestawu perkusyjnego. Jest to standardowa angielska nazwa używana w sesjach nagraniowych.

SNARE to werbel, zwykle o ostrym i charakterystycznym brzmieniu. TOM oznacza bęben przejściowy, używany często w przejściach perkusyjnych.

CRASH oznacza talerz crash. Nie jest to bęben, lecz element talerzowy zestawu perkusyjnego.

FLOOR najczęściej odnosi się do floor toma, czyli dużego toma stojącego. Nie oznacza werbla.

Angielskie nazwy są standardem w produkcji muzycznej i ułatwiają pracę między realizatorami. Dzięki nim szybko wiadomo, jaki instrument znajduje się na danej ścieżce.

Najczęstsze nazwy to KICK dla stopy, SNARE dla werbla, HH dla hi-hatu, TOM dla tomów oraz CRASH i RIDE dla talerzy.

Bramka szumów tłumi lub wycisza sygnał poniżej określonego poziomu. Pomaga usuwać szumy, przesłuchy i niepożądane dźwięki w cichych fragmentach nagrania.

GATE oznacza noise gate, czyli bramkę szumów. Jest to procesor dynamiki kontrolujący przepuszczanie sygnału zależnie od jego poziomu.

GATE wycisza lub tłumi sygnał poniżej progu, natomiast COMP, czyli kompresor, zmniejsza różnice dynamiczne przez ściszanie sygnałów przekraczających próg.

Threshold to próg zadziałania bramki. Gdy sygnał spada poniżej tego poziomu, bramka zaczyna go tłumić lub wyciszać.

Zbyt wysoki próg lub zbyt szybkie czasy działania mogą ucinać końcówki słów, wybrzmienia instrumentów albo powodować nienaturalne przerwy w dźwięku.

REV oznacza pogłos, czyli efekt symulujący przestrzeń akustyczną. DLY oznacza delay, czyli efekt opóźnienia lub echa.

Ścieżka ze skrzypcami powinna być nazwana „Violin”. Jest to standardowa angielska nazwa tego instrumentu.

„Violin” oznacza skrzypce, a „Viola” oznacza altówkę. To częsta pomyłka, ponieważ nazwy są podobne.

Ścieżkę z wiolonczelą należy nazwać „Cello”. To skrótowa i powszechnie stosowana angielska nazwa instrumentu.

Angielskie nazwy są standardem w wielu programach, bibliotekach brzmień i projektach muzycznych. Ułatwiają współpracę oraz szybkie rozpoznanie śladów.

„Bass” może oznaczać partię basową, gitarę basową, syntezator basowy albo kontrabas, zależnie od kontekstu projektu.

Można użyć nazw „Violin 1” i „Violin 2”. Takie oznaczenie jasno rozróżnia dwie partie tego samego instrumentu.

Score Editor służy do edycji materiału muzycznego w postaci zapisu nutowego. Umożliwia pracę na pięciolinii, nutach, pauzach i oznaczeniach muzycznych.

Score Editor pokazuje materiał jako zapis nutowy na pięciolinii. MIDI Editor najczęściej pokazuje nuty jako bloki w widoku piano roll i służy do edycji danych MIDI.

Okno MIX lub Mixer służy do miksowania ścieżek: ustawiania głośności, panoramy, efektów i wysyłek. Nie jest przeznaczone do edycji zapisu nutowego.

EDIT zwykle oznacza główne okno edycji lub montażu ścieżek w DAW. Nie wskazuje konkretnie na edycję nut na pięciolinii.

Zazwyczaj nie. Score Editor jest związany głównie z materiałem muzycznym zapisanym jako MIDI lub nuty, a nie z bezpośrednią edycją fali dźwiękowej.

Może go użyć przy pracy z aranżacją muzyczną, poprawianiu partii instrumentalnych MIDI albo przygotowaniu czytelnego zapisu nutowego dla wykonawców.

Zapis BARS/BEATS najczęściej oznacza kolejno: takt, miarę w takcie oraz ticki lub podziałki wewnętrzne. Przykład 1|1|000 oznacza pierwszy takt, pierwszą miarę, początek tej miary.

W zapisie muzycznym takty i miary liczy się zwykle od 1, a nie od 0. Dlatego pierwszy punkt sesji muzycznej to pierwszy takt i pierwsza miara, czyli 1|1|000.

Pierwsza liczba oznacza numer taktu. Wartość 1 wskazuje pierwszy takt utworu lub sesji.

Druga liczba oznacza miarę, czyli beat w obrębie danego taktu. W metrum 4/4 wartości beatów w takcie to zwykle 1, 2, 3 i 4.

Końcowa wartość oznacza dokładniejszy podział czasu, np. ticki. 000 wskazuje sam początek danej miary, bez przesunięcia wewnątrz niej.

Tryb BARS/BEATS ułatwia montaż materiału zgodnie z rytmem i strukturą muzyczną. Pozwala precyzyjnie ustawiać regiony, cięcia i punkty edycji względem taktów oraz miar.

LPF oznacza Low-Pass Filter, czyli filtr dolnoprzepustowy. Przepuszcza niskie częstotliwości i tłumi wysokie.

Filtr dolnoprzepustowy LPF przepuszcza dół pasma, a tłumi górę. Filtr górnoprzepustowy HPF robi odwrotnie: przepuszcza wysokie częstotliwości i ogranicza niskie.

LPF stosuje się do ograniczania wysokich częstotliwości, np. syczenia, szumów lub zbyt ostrego brzmienia. Może też tworzyć efekt przytłumionego dźwięku.

HPF to High-Pass Filter, czyli filtr górnoprzepustowy. Używa się go często do usuwania dudnienia i niepotrzebnych niskich częstotliwości.

BPF to Band-Pass Filter, czyli filtr pasmowoprzepustowy. Przepuszcza wybrane pasmo częstotliwości, tłumiąc częstotliwości poniżej i powyżej tego zakresu.

Nie. LF oznacza Low Frequency, czyli niskie częstotliwości. Skrótem filtra dolnoprzepustowego jest LPF.

Dobroć Q oblicza się ze wzoru Q = f0 / BW, gdzie f0 to częstotliwość środkowa, a BW to szerokość pasma działania filtra.

Wysoka wartość Q oznacza, że filtr działa na wąski zakres częstotliwości. Pozwala to na precyzyjną korekcję, np. usunięcie rezonansu.

Niska wartość Q oznacza szerokie działanie filtra. Taki filtr wpływa na większy zakres częstotliwości i daje łagodniejszą zmianę brzmienia.

Częstotliwość środkowa to główna częstotliwość, wokół której działa filtr. Dla filtra pasmowego lub korektora parametrycznego jest to punkt centralny korekcji.

Im większa szerokość pasma, tym mniejsza dobroć Q. Im węższe pasmo przy tej samej częstotliwości środkowej, tym większa wartość Q.

Filtry o dużym Q stosuje się do bardzo precyzyjnych korekcji, np. usuwania gwizdów, rezonansów, przydźwięków lub niepożądanych częstotliwości.