Pytania pomocnicze - AUD.08

Format SMPTE zapisuje czas jako godziny:minuty:sekundy:klatki. Wartość 00:00:00:16 oznacza początek materiału plus 16 klatek.

W zapisie SMPTE sekundy są trzecią grupą cyfr, a czwarta grupa służy do określenia numeru klatki w obrębie danej sekundy. Dlatego końcówka :16 oznacza szesnastą klatkę.

Kod SMPTE pozwala precyzyjnie lokalizować zdarzenia dźwiękowe względem obrazu lub osi czasu projektu. Ułatwia synchronizację dźwięku, obrazu, efektów i dialogów.

Zależy od liczby klatek na sekundę, czyli frame rate projektu, np. 24 fps, 25 fps lub 30 fps. Przy 25 fps 16 klatek trwa 16/25 sekundy.

SMPTE odnosi się do czasu i klatek obrazu, np. godziny:minuty:sekundy:klatki. Zapis w próbkach audio odnosi się do pojedynczych próbek sygnału zależnych od częstotliwości próbkowania, np. 48 000 próbek na sekundę.

Ponieważ zapis SMPTE nie podaje numeru próbki audio. Próbki są związane z częstotliwością próbkowania, a nie z czwartym polem kodu SMPTE.

DDP opisuje kompletny obraz płyty przeznaczony do produkcji, nie tylko same nagrania. Zawiera dane audio oraz informacje techniczne potrzebne do poprawnego tłoczenia nośnika.

DDP oznacza Disc Description Protocol. Jest to profesjonalny format dostarczania mastera płyty CD lub DVD do tłoczni.

ISO jest ogólnym obrazem płyty, często używanym dla danych komputerowych. DDP jest standardem produkcyjnym stosowanym w tłoczniach, szczególnie przy masteringu płyt audio i nośników przeznaczonych do replikacji.

ZIP służy do kompresji i pakowania plików, ale nie opisuje struktury płyty w sposób wymagany do tłoczenia. Może zawierać pliki, ale sam nie jest masterem płyty.

DMG to format obrazu dysku używany głównie w systemach macOS. Nie jest standardowym formatem przekazywania mastera do tłoczni CD/DVD.

DDP może zawierać ścieżki audio, kolejność utworów, przerwy między nimi, kody ISRC, CD-Text oraz dane kontrolne potrzebne przy produkcji płyty.

Crossfade to płynne przejście między dwoma regionami audio, w którym pierwszy sygnał stopniowo cichnie, a drugi jednocześnie narasta.

Fade in oznacza stopniowe narastanie głośności jednego regionu od ciszy. Crossfade dotyczy przejścia między dwoma regionami, czyli jednoczesnego wygaszania jednego i wprowadzania drugiego.

Fade out to stopniowe wyciszanie pojedynczego regionu do ciszy. Crossfade łączy dwa regiony tak, aby przejście między nimi było mniej słyszalne.

Stosuje się go, aby uniknąć kliknięć, trzasków i gwałtownych zmian poziomu dźwięku w miejscu cięcia lub łączenia nagrań.

Najczęściej używa się go przy łączeniu fragmentów dialogu, muzyki, efektów dźwiękowych oraz przy wygładzaniu edycji między ujęciami.

Długość crossfade zależy od rodzaju materiału i efektu, jaki chce się uzyskać. Krótkie przenikanie maskuje kliknięcia, a dłuższe tworzy wyraźne, płynne przejście.

M:B:T oznacza Measures : Beats : Ticks, czyli takty, ćwierćnuty lub miary taktu oraz tiki. Jest to muzyczny sposób określania pozycji w projekcie.

Ponieważ M:B:T opisuje pozycję rytmiczną w utworze, a nie czas zegarowy. Minuty, sekundy i milisekundy należą do zapisu czasu rzeczywistego.

Tiki to bardzo małe jednostki podziału rytmicznego, używane do precyzyjnego określania położenia między kolejnymi miarami taktu. Są szczególnie ważne w edycji MIDI.

Zależy od tempa BPM oraz metrum projektu. Ta sama pozycja M:B:T może mieć inny czas w sekundach przy innym tempie.

Stosuje się go głównie podczas montażu muzyki, edycji MIDI i pracy z materiałem opartym na rytmie. Ułatwia cięcie i ustawianie elementów zgodnie z taktem.

M:B:T opisuje pozycję muzyczną: takty, miary i tiki. SMPTE opisuje czas liniowy, zwykle w formacie godzin, minut, sekund i ramek.

Interleaved oznacza, że kanały lewy i prawy są zapisane w jednym pliku, naprzemiennie jako próbki L-R-L-R. Jest to typowy sposób zapisu pliku stereo.

Stereo interleaved to jeden plik zawierający oba kanały stereo. Multi mono oznacza osobne pliki mono dla poszczególnych kanałów, np. osobno lewy i prawy.

Precyzyjny opis pozwala uniknąć błędów przy eksporcie, imporcie i dalszej obróbce materiału. Informuje, czy plik ma być stereo, wielokanałowy, interleaved czy rozdzielony na kanały mono.

Nie zawsze. Stereo mówi o liczbie i układzie kanałów, ale nie określa, czy kanały są zapisane w jednym pliku interleaved, czy jako osobne pliki mono.

Multi mono spotyka się często przy eksporcie ścieżek do dalszego miksu, postprodukcji lub wymiany między systemami DAW. Każdy kanał jest wtedy zapisany jako oddzielny plik mono.

Nie. Surround oznacza dźwięk wielokanałowy, np. 5.1 lub 7.1, natomiast stereo interleaved dotyczy dwóch kanałów zapisanych w jednym pliku.

Obszar Score służy do wyświetlania i edycji materiału muzycznego w postaci zapisu nutowego, czyli partytury.

Widok Score pokazuje zapis nutowy, natomiast widok Edit służy głównie do edycji klipów audio, MIDI, cięć, przesunięć i automatyki na osi czasu.

Najczęściej zapis nutowy powstaje z danych MIDI, ponieważ zawierają one informacje o wysokości, czasie trwania i dynamice dźwięków.

Obszar Mix służy do miksowania ścieżek, czyli ustawiania poziomów głośności, panoramy, efektów, wysyłek i torów sygnałowych.

Sekcja Transport służy do sterowania odtwarzaniem i nagrywaniem, np. start, stop, przewijanie, nagrywanie, tempo i pozycja kursora.

Pozwala szybko rozpoznać, w której części programu wykonuje się konkretne zadania, np. miksowanie, edycję, zapis nutowy lub sterowanie odtwarzaniem.

W kontekście egzaminacyjnym .ogg najczęściej oznacza plik Ogg Vorbis, czyli format wykorzystujący stratne kodowanie dźwięku. Taki kodek zmniejsza rozmiar pliku kosztem części informacji audio.

Kompresja stratna usuwa część informacji z sygnału, zwykle tak, aby była jak najmniej słyszalna. Kompresja bezstratna zmniejsza rozmiar pliku, ale pozwala odtworzyć dane audio identycznie jak w oryginale.

WAV najczęściej zawiera nieskompresowany dźwięk PCM, czyli zapis bez strat jakości. Samo rozszerzenie .wav nie jest typowym oznaczeniem stratnego kodeka.

Nie. ALAC to Apple Lossless Audio Codec, czyli kodek bezstratny. Pozwala zmniejszyć rozmiar pliku bez utraty danych audio.

OMF to format wymiany projektów audio-wideo między programami montażowymi. Może zawierać odwołania do plików i dane sesji, ale nie oznacza sam z siebie stratnego kodeka audio.

Kontener to struktura pliku, która może przechowywać dane audio i metadane, np. OGG lub MP4. Kodek określa sposób kodowania dźwięku, np. Vorbis, AAC, ALAC lub FLAC.

AAC jest formatem kompresji stratnej przeznaczonym do efektywnej dystrybucji dźwięku. Obsługuje także dźwięk wielokanałowy, dlatego nadaje się do zastosowań multimedialnych.

AAC jest formatem skompresowanym stratnie, zwykle używanym do dystrybucji. WAV najczęściej zapisuje dźwięk nieskompresowany PCM i jest częściej używany w produkcji lub archiwizacji.

Technicznie tak, WAV może przechowywać więcej niż dwa kanały. Jednak ze względu na duży rozmiar plików nie jest typowym formatem dystrybucyjnym.

AIFF, podobnie jak WAV, jest zwykle formatem nieskompresowanym lub bezstratnym używanym w produkcji audio. Nie jest typowym formatem dystrybucji skompresowanego dźwięku wielokanałowego.

OMF służy głównie do wymiany projektów montażowych między programami, np. ścieżek, klipów i informacji montażowych. Nie jest formatem końcowej dystrybucji dźwięku.

Dystrybucja oznacza przygotowanie pliku do odtwarzania przez użytkownika końcowego, np. w internecie, filmie, telewizji lub urządzeniu mobilnym. Ważne są wtedy mały rozmiar pliku, kompatybilność i odpowiednia jakość.

Z dźwiękiem wielokanałowym kojarzy się m.in. AAC oraz AC-3/Dolby Digital. Są to formaty stosowane w multimediach, filmie, telewizji i dystrybucji cyfrowej.

Standard CD-Audio wykorzystuje rozdzielczość **16 bitów**. Dlatego materiał przygotowywany na płytę CD należy ograniczyć właśnie do tej wartości.

CD-Audio wymaga częstotliwości próbkowania **44,1 kHz**. Typowy plik do CD ma więc parametry 44,1 kHz / 16 bitów / stereo.

Płyta CD-Audio ma ściśle określony standard techniczny i nie obsługuje 24-bitowego PCM. Materiał 24-bitowy trzeba przed nagraniem CD zredukować do 16 bitów.

Rozdzielczość bitowa określa, z jaką dokładnością zapisywana jest amplituda próbki dźwięku. Im więcej bitów, tym większy możliwy zakres dynamiki i mniejszy poziom szumu kwantyzacji.

Przy redukcji rozdzielczości bitowej warto zastosować dithering. Ogranicza on słyszalność zniekształceń kwantyzacji w cichych fragmentach nagrania.

Nie. Zmniejszenie rozdzielczości bitowej dotyczy dokładności zapisu próbek, a nie poziomu głośności. Głośność reguluje się np. normalizacją, limiterem lub zmianą poziomu sygnału.

To liczba próbek sygnału audio pobieranych w ciągu jednej sekundy. Podaje się ją w hercach, np. 44,1 kHz lub 48 kHz.

Ponieważ 48 kHz jest standardem stosowanym w produkcji dźwięku do obrazu: telewizji, filmu i wideo. Ułatwia zachowanie zgodności technicznej i synchronizacji.

Dla płyt CD-Audio standardem jest 44,1 kHz, a nie 48 kHz.

Nie. MP3 jest formatem kompresji stratnej i może występować z różnymi częstotliwościami próbkowania, np. 44,1 kHz lub 48 kHz.

Mowa ma węższe pasmo niż pełny materiał muzyczny, dlatego w telekomunikacji często stosuje się niższe częstotliwości, np. 8 kHz lub 16 kHz.

Może być potrzebny resampling, czyli konwersja częstotliwości próbkowania. W niektórych sytuacjach błędne ustawienia mogą powodować problemy z synchronizacją lub jakością.

Najbezpieczniej ustawić 48 kHz, ponieważ jest to standard pracy z dźwiękiem do obrazu.