Pytania pomocnicze - AUD.08

CD-Audio zapisuje dźwięk jako nieskompresowany PCM: 44,1 kHz, 16 bitów, stereo. Daje to przepływność 1411,2 kb/s.

Należy pomnożyć częstotliwość próbkowania, rozdzielczość bitową, liczbę kanałów i czas trwania. Wynik w bitach dzieli się przez 8, aby uzyskać bajty.

Kod oznacza 0 godzin, 1 minutę, 30 sekund i 0 ramek. Czas trwania wynosi więc 90 sekund.

Ponieważ ostatnia część kodu ma wartość 00, czyli nie ma dodatkowego ułamka sekundy. Gdyby liczba ramek była większa od zera, trzeba byłoby znać liczbę klatek na sekundę.

CD-Audio ma przepływność 44 100 próbek/s × 16 bitów × 2 kanały = 1 411 200 bit/s, czyli 176 400 B/s.

90 sekund × 176 400 B/s = 15 876 000 B. Po zaokrągleniu daje to około 16 MB.

Nie. Standard CD-Audio wykorzystuje nieskompresowany zapis PCM, dlatego pliki są znacznie większe niż skompresowane pliki MP3.

SACD jest zapisywane na płycie odczytywanej laserowo, podobnie jak CD lub DVD. Odczyt laserowy oznacza wykorzystanie zapisu optycznego.

SACD używa płyty optycznej, natomiast ADAT wykorzystuje taśmę magnetyczną. Dlatego ADAT nie jest poprawną odpowiedzią w pytaniu o nośniki optyczne.

SACD oznacza Super Audio CD. Jest to standard płyty audio o podwyższonej jakości względem klasycznego CD-Audio.

Do standardów związanych z płytami optycznymi należą m.in. CD-Audio, DVD-Audio, Blu-ray Audio oraz SACD.

Nośniki magnetyczne zapisują sygnał za pomocą zmian namagnesowania materiału, np. na taśmie. Przykładami są kaseta kompaktowa, DCC, DAT i ADAT.

Zapis cyfrowy może być realizowany na różnych nośnikach: optycznych, magnetycznych lub półprzewodnikowych. DCC i ADAT są cyfrowe, ale wykorzystują taśmę magnetyczną.

DVD-Audio obsługuje rozdzielczości 16, 20 i 24 bity. Rozdzielczość 8-bitowa nie należy do standardowych parametrów tego formatu.

Rozdzielczość bitowa określa, z jaką dokładnością zapisywana jest amplituda próbki dźwięku. Im więcej bitów, tym większy zakres dynamiki i mniejsze błędy kwantyzacji.

Zapis 24-bitowy daje większy zakres dynamiki i większy zapas podczas nagrywania oraz obróbki. Jest często stosowany w produkcji i masteringu dźwięku.

CD-Audio standardowo używa 16 bitów i częstotliwości próbkowania 44,1 kHz. DVD-Audio może obsługiwać wyższe rozdzielczości bitowe, wyższe częstotliwości próbkowania oraz dźwięk wielokanałowy.

Nie. Rozdzielczość bitowa wpływa głównie na zakres dynamiki i precyzję zapisu, a nie bezpośrednio na odczuwaną głośność.

Warto zapamiętać zestaw: DVD-Audio = 16, 20 lub 24 bity. Jeśli w odpowiedziach pojawia się 8 bitów, jest to wartość niedostępna w standardzie DVD-Audio.

W zapisie analogowym przebieg dźwięku jest odwzorowany jako ciągłe zmiany namagnesowania taśmy. W zapisie cyfrowym dźwięk jest najpierw zamieniany na dane liczbowe, a dopiero potem zapisywany na nośniku.

DAT zapisuje dźwięk jako dane cyfrowe, najczęściej w postaci PCM. Oznacza to, że sygnał audio jest próbkowany i kodowany przed zapisem na taśmie.

Nie. Kaseta CC, czyli Compact Cassette, jest analogowym nośnikiem magnetycznym używanym w magnetofonach kasetowych.

DAT stosowano m.in. do rejestracji masterów, nagrań terenowych, kopii roboczych i archiwizacji materiałów dźwiękowych w jakości cyfrowej.

DAT to cyfrowa kaseta audio przeznaczona zwykle do zapisu stereo. ADAT to wielośladowy cyfrowy system zapisu na kasecie S-VHS, używany głównie w produkcji muzycznej.

Oba formaty są kasetami magnetycznymi, ale zapisują dźwięk analogowo. Nie służą standardowo do cyfrowego zapisu sygnału fonicznego.

Zmiany temperatury i wilgotności przyspieszają starzenie materiału oraz mogą powodować problemy z odczytem. Szczególnie niebezpieczna jest kondensacja wilgoci i degradacja warstwy magnetycznej.

Zalecany zakres to około 15°C–18°C. Jest to kompromis między spowolnieniem starzenia nośnika a unikaniem zbyt zimnych warunków.

Optymalna wilgotność względna wynosi około 30%–40%. Chroni to przed pleśnią, korozją, elektryzowaniem się i uszkodzeniami mechanicznymi.

Należy unikać wysokiej temperatury, dużej wilgotności, kurzu, promieniowania słonecznego i silnych pól magnetycznych. Nośników nie powinno się przechowywać blisko głośników, transformatorów i silników.

Informacja na tych nośnikach jest zapisana magnetycznie. Silne pole magnetyczne może osłabić, zniekształcić lub całkowicie usunąć zapis.

Po przeniesieniu do cieplejszego pomieszczenia może dojść do skraplania pary wodnej na nośniku. Przed użyciem trzeba odczekać, aż nośnik wyrówna temperaturę z otoczeniem.

Sekcja I/O służy do konfiguracji wejść i wyjść audio, czyli przypisania torów sygnału między programem DAW a interfejsem audio lub kartą dźwiękową.

Zewnętrzna karta dźwiękowa, czyli interfejs audio, umożliwia nagrywanie i odtwarzanie dźwięku z lepszą jakością oraz z mniejszą latencją niż typowa karta wbudowana w komputer.

Bez poprawnego przypisania wejść program DAW może nie odbierać sygnału z mikrofonu, instrumentu lub miksera. Konfiguracja wejść decyduje, z którego fizycznego gniazda interfejsu nagrywana jest dana ścieżka.

Sekcja I/O dotyczy routingu sygnału audio, czyli wejść i wyjść. Menu File służy zwykle do operacji na plikach, takich jak tworzenie, otwieranie, zapisywanie lub eksportowanie sesji.

Routing to określenie drogi, jaką sygnał audio przechodzi przez system: od wejścia interfejsu, przez ścieżkę w DAW, aż do wyjścia, odsłuchu lub magistrali.

Najczęściej ustawia się sterownik audio, urządzenie wejściowe i wyjściowe, częstotliwość próbkowania, rozmiar bufora oraz przypisania wejść i wyjść w sekcji I/O.

Fade in to płynne narastanie dźwięku od ciszy. Fade out to płynne wyciszanie dźwięku do ciszy.

100 ms to 0,1 sekundy, czyli 1/10 sekundy. Wynika to z faktu, że 1000 ms równa się 1 sekundzie.

Fade in zapobiega nagłemu wejściu dźwięku i może usuwać trzaski powstające przy ostrym cięciu sygnału.

ms oznacza milisekundy, czyli tysięczne części sekundy. 1 ms to 0,001 s.

Nie. Fade in zmienia poziom głośności w czasie, ale nie zmienia wysokości dźwięku ani tempa nagrania.

Crossfade to płynne przejście między dwoma klipami: jeden jest wyciszany, a drugi równocześnie wprowadzany. Fade in dotyczy samego narastania dźwięku.

Określa, ile próbek sygnału jest zapisywanych w ciągu jednej sekundy. Im większa częstotliwość próbkowania, tym gęściej sygnał jest odwzorowany w czasie.

Częstotliwość próbkowania dotyczy osi czasu, czyli liczby próbek na sekundę. Głębia bitowa dotyczy osi amplitudy, czyli dokładności zapisu poziomu sygnału.

Oznacza, że w każdej sekundzie dźwięku zapisano 44 100 próbek sygnału. Jest to standardowa częstotliwość próbkowania dla CD-Audio.

Zgodnie z twierdzeniem Nyquista-Shannona najwyższa możliwa do poprawnego zapisania częstotliwość wynosi połowę częstotliwości próbkowania. Dla 44,1 kHz jest to około 22,05 kHz.

Długość słowa cyfrowego określa liczbę bitów użytych do zapisania jednej próbki. Jest związana z rozdzielczością amplitudy i dynamiką nagrania, a nie z osią czasu.

Okres próbkowania to czas między kolejnymi próbkami. Jest odwrotnością częstotliwości próbkowania: im większa częstotliwość, tym krótszy okres próbkowania.

Bitrate, czyli przepływność bitowa, określa ilość danych przesyłanych lub zapisywanych w ciągu sekundy. W audio najczęściej podaje się ją w kb/s, czyli kilobitach na sekundę.

Bitrate dotyczy liczby bitów przesyłanych w czasie, dlatego stosuje się jednostkę kb/s. Mała litera b oznacza bit, a duża litera B oznacza bajt.

kb/s oznacza kilobity na sekundę, a kB/s kilobajty na sekundę. 1 bajt ma 8 bitów, więc 128 kb/s to 16 kB/s.

Wyższy bitrate zwykle oznacza lepszą jakość dźwięku, ale także większy rozmiar pliku. Zbyt niski bitrate może powodować słyszalne artefakty kompresji.

Im większy bitrate i dłuższy czas nagrania, tym większy plik. Przykładowo plik 128 kb/s trwający 180 sekund ma około 2880 kB, czyli około 2,8 MB.

CBR utrzymuje stały bitrate przez cały plik, VBR zmienia bitrate zależnie od złożoności dźwięku, a ABR dąży do określonej średniej przepływności.

Należy pomnożyć najwyższą częstotliwość występującą w sygnale przez 2. Dla sygnału do 20 kHz minimalna wartość teoretyczna to 40 kHz.

Przy próbkowaniu 32 kHz można poprawnie zapisać częstotliwości tylko do 16 kHz. Częstotliwość 20 kHz przekracza ten limit.

Jest to najniższa z podanych częstotliwości większa od wymaganego minimum 40 kHz. Umożliwia poprawne próbkowanie dźwięku zawierającego częstotliwości do 20 kHz.

Częstotliwość Nyquista to połowa częstotliwości próbkowania. Oznacza najwyższą częstotliwość sygnału, jaką można teoretycznie poprawnie odwzorować.

Może wystąpić aliasing, czyli błędne odwzorowanie wysokich częstotliwości jako niższych. Powoduje to zniekształcenia sygnału cyfrowego.

Tak, ponieważ obie wartości są większe niż wymagane minimum. Jednak pytanie dotyczy najniższej poprawnej częstotliwości z podanych odpowiedzi.

Stosuje się zapas częstotliwości, aby ułatwić działanie filtrów antyaliasingowych. Dlatego dla pasma audio do 20 kHz popularne są standardy 44,1 kHz i 48 kHz.