Rozszerzenie pliku audio
Słownik kwalifikacji AUD.08 - Montaż dźwięku
Rozszerzenie pliku audio to końcowa część nazwy pliku, zapisana po kropce, np. .wav, .mp3, .flac, .aac. Informuje ono system operacyjny i programy, z jakim typem pliku mają do czynienia.
Przykłady rozszerzeń
Najczęściej spotykane rozszerzenia plików dźwiękowych to:
- .wav - plik WAV, często nieskompresowany PCM,
- .mp3 - plik zakodowany stratnie kodekiem MP3,
- .flac - bezstratnie skompresowany dźwięk,
- .aac - dźwięk zakodowany kodekiem AAC,
- .m4a - kontener audio często używający AAC lub ALAC,
- .ogg - kontener, np. dla kodeka Vorbis lub Opus.
Dlaczego rozszerzenie jest ważne?
Rozszerzenie pozwala szybko rozpoznać format pliku i często także użyty kodek. Dzięki temu wiadomo, jakiego programu lub kodeka potrzeba do odtworzenia, edycji albo dalszej konwersji nagrania.
Czego nie określa rozszerzenie?
Samo rozszerzenie nie mówi dokładnie o wszystkich parametrach nagrania. Nie określa jednoznacznie:
- czasu trwania pliku,
- poziomu głośności,
- jakości nagrania,
- bitrate'u,
- częstotliwości próbkowania.
Ważne rozróżnienie
Nazwa pliku może być dowolna, np. piosenka_finalna.mp3, ale to rozszerzenie .mp3, a nie słowo „finalna”, wskazuje typ pliku. Dlatego w pytaniach egzaminacyjnych odpowiedź „po rozszerzeniu nazwy” jest poprawna, gdy chodzi o rozpoznanie formatu lub kodeka pliku dźwiękowego.