Czas pogłosu to czas, w którym poziom dźwięku w pomieszczeniu spada o 60 dB po wyłączeniu źródła dźwięku. Oznacza się go często jako RT60. W praktyce opisuje, jak długo „utrzymuje się” dźwięk w pomieszczeniu po zakończeniu jego emisji.
W studiu nagrań zbyt długi czas pogłosu jest zwykle niepożądany, ponieważ powoduje utratę czytelności nagrania, pogorszenie separacji źródeł i nadmierne „rozmycie” brzmienia.
Od czego zależy czas pogłosu?
Najważniejsze czynniki to:
- objętość pomieszczenia – większe pomieszczenia zwykle mają dłuższy czas pogłosu,
- powierzchnia przegród – ścian, sufitu, podłogi,
- średni współczynnik pochłaniania dźwięku materiałów w pomieszczeniu,
- obecność ustrojów akustycznych, np. absorberów, dyfuzorów, pułapek basowych.
Zależność opisuje uproszczony wzór Sabine’a:
T = 0,161 × V / A
Gdzie:
- T – czas pogłosu,
- V – objętość pomieszczenia,
- A – całkowita chłonność akustyczna pomieszczenia.
Jak skrócić czas pogłosu?
Aby zredukować czas pogłosu, należy zwiększyć pochłanianie dźwięku w pomieszczeniu, np. przez zastosowanie paneli pochłaniających, zasłon akustycznych, wykładzin lub adaptacji sufitu i ścian.
W pytaniach egzaminacyjnych kluczowa zależność brzmi: większy średni współczynnik pochłaniania = krótszy czas pogłosu.