Co oznacza dB(A)?
dB(A) to jednostka używana do podawania poziomu dźwięku po zastosowaniu korekcyjnej charakterystyki częstotliwościowej A. Oznacza to, że wynik pomiaru jest ważony tak, aby lepiej odpowiadał wrażliwości ludzkiego ucha.
Człowiek nie słyszy wszystkich częstotliwości jednakowo. Ucho jest najbardziej czułe w zakresie średnich częstotliwości, a mniej czułe dla bardzo niskich i bardzo wysokich dźwięków. Filtr A osłabia więc składowe, które człowiek odbiera słabiej.
Gdzie stosuje się dB(A)?
dB(A) stosuje się najczęściej przy pomiarach:
- hałasu w pomieszczeniach,
- poziomu dźwięku w środowisku pracy,
- hałasu urządzeń technicznych,
- komfortu akustycznego w salach, studiach i biurach,
- emisji hałasu do środowiska.
W praktyce wynik typu 45 dB(A) oznacza, że zmierzono poziom dźwięku z uwzględnieniem charakterystyki słyszenia człowieka.
Czym dB(A) różni się od zwykłego dB?
Sam zapis dB informuje jedynie, że mamy do czynienia ze skalą logarytmiczną. Nie mówi jednak, co dokładnie mierzono ani jaką charakterystykę zastosowano. Zapis dB(A) doprecyzowuje, że pomiar został wykonany z filtrem A.
Typowy błąd egzaminacyjny
Nie należy mylić dB(A) z jednostkami używanymi w elektroakustyce lub audiometrii:
- dBu i dBV dotyczą poziomów napięcia sygnału audio,
- dB HL dotyczy badań słuchu,
- dB(A) dotyczy pomiarów poziomu dźwięku/hałasu z korekcją A.
Dlatego przy pytaniu o głośność lub hałas w pomieszczeniu najczęściej poprawną odpowiedzią jest dB(A).