Izolacyjność akustyczna

Izolacyjność akustyczna określa, jak skutecznie przegroda, pomieszczenie lub obiekt ogranicza przenikanie dźwięku z jednej strony na drugą. W praktyce oznacza to, o ile niższy jest poziom dźwięku po stronie odbioru w porównaniu ze stroną źródła.

Uproszczony wzór

W zadaniach egzaminacyjnych często stosuje się uproszczoną zależność:

D = L1 - L2

Gdzie:
- D — izolacyjność akustyczna lub różnica poziomów dźwięku,
- L1 — poziom ciśnienia akustycznego po stronie źródła dźwięku,
- L2 — poziom ciśnienia akustycznego po stronie odbioru, np. wewnątrz badanego pomieszczenia.

Jeżeli na zewnątrz pomieszczenia zmierzono L1 = 85 dB, a wewnątrz L2 = 50 dB, to:

D = 85 dB - 50 dB = 35 dB

Oznacza to, że pomieszczenie tłumi dźwięk o około 35 dB.

Ważna zasada

Poziomów wyrażonych w decybelach nie dzieli się w tym przypadku przez siebie. Decybel jest skalą logarytmiczną, dlatego różnicę poziomów oblicza się przez odejmowanie, a nie przez dzielenie.

Interpretacja wyniku

• im większa wartość D, tym lepsza izolacja akustyczna,
• mała wartość D oznacza, że dźwięk łatwo przedostaje się do pomieszczenia,
• izolacyjność zależy m.in. od masy przegród, szczelności, konstrukcji ścian, drzwi i okien.

Izolacja a pochłanianie

Izolacyjność akustyczna nie jest tym samym co pochłanianie dźwięku. Materiały pochłaniające, np. pianki akustyczne, zmniejszają odbicia wewnątrz pomieszczenia, ale nie muszą skutecznie blokować dźwięku przechodzącego przez ścianę.