Krzywe hałasowe określają dopuszczalny poziom hałasu tła w pomieszczeniu w funkcji częstotliwości. Stosuje się je m.in. przy ocenie pomieszczeń studyjnych, reżyserni, sal odsłuchowych i pomieszczeń technicznych.
W praktyce spotyka się oznaczenia typu NC (Noise Criteria) lub NR (Noise Rating). Krzywa pokazuje, jaki poziom ciśnienia akustycznego jest jeszcze dopuszczalny w kolejnych pasmach częstotliwości.
Jak wygląda typowa krzywa hałasowa?
Na wykresie:
- oś pozioma przedstawia częstotliwość,
- oś pionowa przedstawia poziom dźwięku w dB,
- dopuszczalny poziom hałasu jest zwykle wyższy dla niskich częstotliwości i niższy dla średnich oraz wysokich częstotliwości.
Dlatego krzywa hałasowa ma najczęściej przebieg opadający od lewej do prawej strony wykresu. Wynika to z tego, że niskoczęstotliwościowy hałas instalacyjny, np. wentylacji, jest trudniejszy do całkowitego wyeliminowania.
Krzywa hałasowa w reżyserni
W reżyserni studia nagrań wymagany jest bardzo niski poziom hałasu tła, aby realizator mógł oceniać nagranie bez maskowania cichych szczegółów. Typowe wymagania dla profesjonalnych pomieszczeń odsłuchowych mieszczą się w okolicach NC/NR 15–20, zależnie od normy i standardu obiektu.
Co może podnosić poziom hałasu tła?
- wentylacja i klimatyzacja,
- komputery, zasilacze, dyski,
- urządzenia techniczne za ścianą,
- przenikanie hałasu z zewnątrz,
- drgania konstrukcyjne budynku.
Znaczenie egzaminacyjne
Jeśli pytanie dotyczy przybliżonego przebiegu krzywej hałasowej dla reżyserni, należy szukać wykresu, na którym dopuszczalny poziom hałasu jest większy w dole pasma i maleje wraz ze wzrostem częstotliwości.