Technika slap
Słownik kwalifikacji AUD.09 - Realizacja nagrań dźwiękowych
Slap to technika gry najczęściej kojarzona z gitarą basową, ale może występować także w innych instrumentach strunowych. Polega na energicznym uderzaniu strun kciukiem oraz często podrywaniu ich palcami, tak aby struna mocno uderzała o progi lub podstrunnicę.
Brzmienie w nagraniu
Slap daje bardzo charakterystyczne, perkusyjne brzmienie. W zapisie audio oznacza to zwykle:
- bardzo wyraźny początek dźwięku,
- krótkie, ostre transjenty,
- lokalne szczyty poziomu sygnału,
- możliwość występowania „szpilek” o wysokiej amplitudzie.
W pytaniach egzaminacyjnych technika slap jest często łączona właśnie z nagłymi pikami poziomu, a nie z harmonią, stereofonią czy szumami przesuwania palców po strunach.
Znaczenie dla realizatora dźwięku
Podczas nagrywania instrumentu granego slapem trzeba uważać na przesterowanie wejścia. Nawet jeśli średni poziom sygnału wydaje się poprawny, pojedyncze uderzenia mogą osiągać bardzo wysoką amplitudę.
W praktyce stosuje się:
- odpowiednie ustawienie gainu z zapasem headroomu,
- kompresor dynamiki do kontroli skoków poziomu,
- limiter zabezpieczający przed przesterowaniem,
- ewentualnie tłumik PAD, jeśli sygnał jest zbyt mocny.
Ważne skojarzenie egzaminacyjne
Jeżeli w nagraniu pojawia się informacja, że gitarzysta używał techniki slap, należy spodziewać się przede wszystkim silnych transjentów i szpilek amplitudy. To efekt mechanicznego, perkusyjnego sposobu wzbudzania strun.