Technika X-Y to stereofoniczna metoda mikrofonowania, w której stosuje się dwa mikrofony kierunkowe, najczęściej o charakterystyce kardioidalnej. Mikrofony ustawia się możliwie blisko siebie, tak aby ich membrany znajdowały się niemal w tym samym punkcie, a osie mikrofonów były rozchylone pod kątem, zwykle od około 90° do 135°.
Najważniejsze cechy
- wykorzystuje dwa mikrofony kierunkowe, najczęściej kardioidalne,
- mikrofony są ustawione współosiowo lub prawie współosiowo,
- obraz stereo powstaje głównie dzięki różnicom poziomu między kanałem lewym i prawym,
- metoda daje dobrą zgodność mono,
- ogranicza problemy fazowe w porównaniu z technikami rozstawionymi, np. AB.
Dlaczego mikrofony kardioidalne?
W klasycznej technice X-Y stosuje się mikrofony o charakterystyce kardioidalnej, ponieważ dobrze zbierają dźwięk z przodu i tłumią dźwięki dochodzące z tyłu. Dzięki temu można uzyskać czytelny obraz stereofoniczny zespołu, np. chóru, kwartetu lub oktetu wokalnego.
Zastosowanie
Technika X-Y sprawdza się przy nagraniach:
- zespołów wokalnych,
- małych składów instrumentalnych,
- nagrań ambientowych,
- instrumentów akustycznych,
- sytuacji, gdy ważna jest stabilność fazowa.
Wskazówka egzaminacyjna
Jeśli w pytaniu pojawia się metoda stereofoniczna X-Y, najczęściej należy kojarzyć ją z parą mikrofonów kardioidalnych ustawionych blisko siebie pod kątem.