Współczynnik pochłaniania dźwięku określa, jaka część energii fali dźwiękowej padającej na powierzchnię zostaje pochłonięta, a jaka odbita. Oznacza się go najczęściej symbolem α.
Wartość współczynnika mieści się zwykle w zakresie od 0 do 1:
- α = 0 – materiał całkowicie odbija dźwięk,
- α = 1 – materiał całkowicie pochłania dźwięk,
- wartości pośrednie oznaczają częściowe pochłanianie.
Przykłady materiałów
Materiały twarde i gładkie, takie jak beton, szkło czy płytki ceramiczne, mają niski współczynnik pochłaniania. Odbijają dużą część energii akustycznej, przez co mogą wydłużać pogłos.
Materiały porowate i miękkie, np. wełna mineralna, pianki akustyczne, grube zasłony czy wykładziny, mają większy współczynnik pochłaniania, szczególnie w średnich i wysokich częstotliwościach.
Średni współczynnik pochłaniania
W pomieszczeniu stosuje się pojęcie średniego współczynnika pochłaniania, ponieważ różne powierzchnie mają różne właściwości akustyczne. Uwzględnia się m.in. ściany, sufit, podłogę, meble i ustroje akustyczne.
Dla studia nagrań ważne jest, aby odpowiednio dobrać pochłanianie. Zbyt małe pochłanianie powoduje długi pogłos i echo, a zbyt duże może dać nienaturalnie „martwe” brzmienie.
Najważniejsza zasada egzaminacyjna: zwiększenie średniego współczynnika pochłaniania pomieszczenia skraca czas echa/pogłosu.