NDN, czyli najwyższe dopuszczalne natężenie, to wartość graniczna stosowana przy ocenie narażenia pracownika na niektóre czynniki fizyczne w środowisku pracy. Oznacza taki poziom czynnika, którego nie powinno się przekraczać podczas pracy, aby ograniczyć ryzyko uszkodzenia zdrowia.
NDN stosuje się m.in. przy ocenie narażenia na:
- hałas,
- drgania mechaniczne,
- promieniowanie optyczne, np. podczerwone lub nadfioletowe,
- inne czynniki fizyczne określane przez przepisy i normy.
Jak używać NDN w zadaniach?
W zadaniach egzaminacyjnych zwykle podana jest wartość zmierzona oraz NDN. Należy je porównać.
Przykład dla promieniowania podczerwonego:
- wartość zmierzona: Eśr = 490 W/m²,
- NDN = 700 W/m².
Najpierw można obliczyć progi pomocnicze:
- 0,8 NDN = 0,8 × 700 = 560 W/m²,
- 0,1 NDN = 0,1 × 700 = 70 W/m².
Następnie porównuje się Eśr z progami z tabeli. Jeśli Eśr jest mniejsze niż 0,8 NDN, ryzyko jest małe. Jeśli byłoby między 0,8 NDN a NDN, ryzyko byłoby średnie. Przekroczenie NDN oznaczałoby ryzyko duże.
Ważne rozróżnienie
NDN dotyczy głównie natężenia czynnika fizycznego, natomiast NDS odnosi się do stężenia substancji chemicznej lub pyłu w powietrzu. Na egzaminie trzeba zwracać uwagę, czy pytanie dotyczy natężenia, czy stężenia.