Normy dźwigania określają, jakie maksymalne masy ładunków mogą być podnoszone, przenoszone, przesuwane lub przewożone ręcznie przez pracowników. Stosuje się je przy organizacji ręcznych prac transportowych, aby ograniczyć przeciążenie układu mięśniowo-szkieletowego i ryzyko wypadków.
Od czego zależą normy?
Normy nie są ustalane przypadkowo ani tylko według jednego kryterium. Uwzględnia się przede wszystkim:
- płeć pracownika – inne limity obowiązują kobiety i mężczyzn,
- wiek pracownika – szczególne ograniczenia dotyczą m.in. pracowników młodocianych,
- charakterystykę pracy – czy praca jest stała, dorywcza, powtarzalna, wykonywana w wymuszonej pozycji,
- rodzaj drogi transportowej – np. powierzchnia równa, pochylnia, schody, nierówności,
- długość drogi przenoszenia – im dłuższy dystans, tym większe obciążenie organizmu.
Dlaczego typ i długość drogi są ważne?
Ten sam ładunek może stanowić różne obciążenie w zależności od warunków. Przeniesienie go na krótkim odcinku po równej posadzce jest mniej obciążające niż transport po schodach, pochylni lub na długim dystansie. Dlatego przepisy BHP biorą pod uwagę nie tylko masę ładunku, ale też sposób i warunki jego przemieszczania.
Jak zapamiętać na egzamin?
Jeżeli pytanie dotyczy tego, z uwzględnieniem czego ustala się normy ręcznego dźwigania, poprawna odpowiedź powinna obejmować kilka czynników naraz: płeć, wiek, charakter pracy oraz drogę transportową – jej rodzaj i długość. Odpowiedzi zawierające słowa „wyłącznie”, „jedynie” lub „tylko” zwykle są zbyt zawężone.