Odzież i obuwie robocze to wyposażenie zapewniane pracownikowi wtedy, gdy jego własna odzież mogłaby ulec zniszczeniu, znacznemu zabrudzeniu albo gdy wymagają tego warunki technologiczne, sanitarne lub bezpieczeństwa pracy.
W tabelach norm przydziału często oznacza się je literą R – odzież i obuwie robocze. Nie są one tym samym co środki ochrony indywidualnej, choć w praktyce występują razem w wyposażeniu pracownika.
Przykłady odzieży i obuwia roboczego
Do odzieży i obuwia roboczego zalicza się m.in.:
- ubranie drelichowe,
- czapkę drelichową lub beret,
- trzewiki robocze,
- kombinezon roboczy,
- fartuch roboczy,
- obuwie gumowe lub skórzane.
Różnica między R a O
W dokumentacji BHP można spotkać dwa oznaczenia:
- R – odzież i obuwie robocze, np. ubranie drelichowe, trzewiki,
- O – środki ochrony indywidualnej, np. okulary ochronne, rękawice ochronne, hełm.
Odzież robocza służy głównie ochronie przed zabrudzeniem i zużyciem, natomiast środki ochrony indywidualnej chronią przed konkretnymi zagrożeniami, np. uderzeniem, odpryskami, pyłem lub substancjami chemicznymi.
Przykład egzaminacyjny
Jeżeli w wykazie wyposażenia znajdują się: ubranie drelichowe, trzewiki, rękawice, okulary ochronne, fartuch przeciwbryzgowy i hełm, może to wskazywać na pracę budowlaną, np. stanowisko murarza.