Pytania pomocnicze - BPO.01

Odpowiada za to zespół powypadkowy powołany przez pracodawcę poszkodowanego pracownika. Zespół bada przebieg zdarzenia i sporządza dokumentację powypadkową.

Ponieważ obowiązki powypadkowe wynikają ze stosunku pracy łączącego poszkodowanego z jego pracodawcą. Miejsce zdarzenia nie zmienia tego, kto powołuje zespół powypadkowy.

Powinien zabezpieczyć miejsce zdarzenia, udzielić pomocy i udostępnić informacje potrzebne do wyjaśnienia wypadku. Nie zastępuje jednak pracodawcy poszkodowanego w powołaniu zespołu powypadkowego.

Zespół ustala okoliczności zdarzenia, jego przyczyny oraz to, czy zdarzenie spełnia definicję wypadku przy pracy. Wskazuje także działania zapobiegawcze.

Sporządza się protokół powypadkowy. Zawiera on ustalenia zespołu, opis zdarzenia, przyczyny wypadku i wnioski profilaktyczne.

Nie. ZUS może wykorzystywać dokumentację przy ustalaniu prawa do świadczeń, ale nie powołuje zespołu powypadkowego u pracodawcy.

Pracodawca sporządza ją wtedy, gdy zdarzenie zostało uznane za wypadek przy pracy. Podstawą jest ustalenie zawarte w dokumentacji powypadkowej.

Nie. Obowiązek powstaje dopiero wtedy, gdy zdarzenie zostanie zakwalifikowane jako wypadek przy pracy.

Zdarzenie musi spełniać ustawowe cechy wypadku przy pracy: nagłość, przyczynę zewnętrzną, uraz lub śmierć oraz związek z pracą.

Protokół powypadkowy zawiera ustalenia zespołu powypadkowego. Jeżeli wskazuje, że zdarzenie nie jest wypadkiem przy pracy, karty statystycznej się nie sporządza.

Dokumentacja powypadkowa służy ustaleniu okoliczności i przyczyn zdarzenia. Statystyczna karta wypadku służy przekazaniu danych o uznanym wypadku przy pracy do statystyki publicznej.

Ponieważ w dokumentacji ustalono, że zdarzenie nie jest wypadkiem przy pracy. Statystyczną kartę sporządza się tylko dla zdarzeń uznanych za wypadki przy pracy.

W czasie pożaru liczy się szybka reakcja. Widoczna gaśnica skraca czas jej odnalezienia i użycia.

Są to główne ciągi komunikacyjne i ewakuacyjne, którymi poruszają się użytkownicy budynku. Dzięki temu gaśnice są łatwo dostępne dla wielu osób.

Nie dowolnie. Lokalizacja musi spełniać wymagania przepisów ochrony przeciwpożarowej, przede wszystkim dotyczące widoczności i dostępności.

Nie. Do gaśnicy musi być zapewniony swobodny dostęp, aby można było użyć jej natychmiast w razie pożaru.

Źródła ciepła mogą niekorzystnie wpływać na stan techniczny gaśnicy i zwiększać ryzyko jej uszkodzenia lub niesprawności.

Stosuje się znaki ochrony przeciwpożarowej, najczęściej czerwone oznaczenia z symbolem gaśnicy. Ułatwiają one szybkie odnalezienie sprzętu.

Najczęściej ma stabilny pasek podbródkowy, który zapobiega zsunięciu się lub spadnięciu hełmu z głowy. Często ma też zwartą konstrukcję i możliwość mocowania dodatkowego wyposażenia.

Przy pochylaniu, wspinaniu lub podmuchach wiatru może spaść z głowy. Hełm do prac na wysokości powinien być stabilnie zamocowany paskiem podbródkowym.

Podstawowym zagrożeniem jest upadek pracownika z wysokości. Występuje też ryzyko uderzenia głową, spadania narzędzi lub materiałów oraz utraty równowagi.

Tak. Jeżeli wchodzi do strefy zagrożenia, musi stosować środki ochrony wymagane dla tego miejsca, np. hełm ochronny, a w razie potrzeby także sprzęt chroniący przed upadkiem.

Mogą być wymagane szelki bezpieczeństwa, linka bezpieczeństwa, amortyzator, urządzenie samohamowne, obuwie ochronne oraz odzież ostrzegawcza, zależnie od warunków pracy.

W stolarni częściej kluczowe są ochronniki słuchu, okulary ochronne i ochrona dróg oddechowych przed pyłem drewna. Hełm z paskiem podbródkowym jest bardziej typowy dla prac na wysokości.

Należy sprawdzić, czy skorupa nie jest pęknięta, więźba jest kompletna, pasek podbródkowy działa prawidłowo, a hełm nie przekroczył okresu użytkowania określonego przez producenta.

Polega na zabezpieczeniu człowieka przed dotknięciem części czynnych, czyli elementów znajdujących się pod napięciem. Stosuje się np. izolację, obudowy, osłony i przegrody.

Ponieważ fizycznie uniemożliwia zbliżenie ciała lub narzędzia do części aktywnych. Jest to techniczna bariera między człowiekiem a elementem pod napięciem.

Dotyk bezpośredni oznacza kontakt z częścią normalnie znajdującą się pod napięciem. Dotyk pośredni dotyczy kontaktu z częścią przewodzącą, która znalazła się pod napięciem wskutek uszkodzenia.

Automatyczne wyłączenie działa głównie po wystąpieniu uszkodzenia, np. przebicia izolacji. Nie zapobiega samo w sobie dotknięciu części czynnej w normalnych warunkach pracy.

Urządzenie II klasy ochronności ma wzmocnioną lub podwójną izolację i zwykle nie wymaga przewodu ochronnego PE. Jest to inny sposób ochrony niż zastosowanie przegrody lub obudowy przeciw dotykowi bezpośredniemu.

Nie powinny zastępować zabezpieczeń technicznych. Środki ochrony indywidualnej mogą być uzupełnieniem, ale pierwszeństwo mają rozwiązania eliminujące dostęp do zagrożenia.

Częściami aktywnymi są np. nieosłonięte przewody fazowe, zaciski pod napięciem, szyny prądowe lub elementy instalacji przewodzące prąd w normalnych warunkach pracy.

Są to czynności związane z przygotowywaniem, wysyłaniem, odbieraniem, porządkowaniem i archiwizowaniem korespondencji, np. pism służbowych i wiadomości e-mail.

Komputer umożliwia tworzenie dokumentów, obsługę poczty elektronicznej, przesyłanie informacji oraz korzystanie z elektronicznych systemów obiegu dokumentów.

Drukarka służy głównie do utrwalania dokumentów na papierze. W klasyfikacji egzaminacyjnej nie jest podstawowym środkiem techniki korespondencyjnej, lecz urządzeniem wspomagającym pracę z dokumentami.

Urządzenia korespondencyjne służą do komunikacji i obsługi korespondencji. Urządzenia powielające, takie jak kserokopiarki czy fotokopiarki, służą głównie do wykonywania kopii dokumentów.

Można pisać pisma, wysyłać e-maile, prowadzić rejestry, przechowywać dokumenty, korzystać z komunikatorów oraz obsługiwać systemy elektronicznego obiegu dokumentów.

Należy ustalić główną funkcję urządzenia. Jeśli służy do komunikacji i obsługi korespondencji, będzie związane z techniką korespondencyjną; jeśli kopiuje lub drukuje, należy do innej grupy urządzeń biurowych.

Ponieważ musi poznać ogólny stan bezpieczeństwa w zakładzie pracy. Kontrola kompleksowa pozwala wykryć najważniejsze nieprawidłowości i zaplanować dalsze działania.

Kontrola kompleksowa obejmuje wiele obszarów BHP w zakładzie. Kontrola problemowa dotyczy jednego konkretnego zagadnienia, np. hałasu, oświetlenia lub pracy na wysokości.

Kontrolę doraźną wykonuje się w odpowiedzi na konkretną sytuację, np. wypadek, skargę pracownika, zauważone zagrożenie albo nagłe pogorszenie warunków pracy.

Powinien sprawdzić m.in. stanowiska pracy, maszyny, środki ochrony, szkolenia BHP, badania lekarskie, ocenę ryzyka zawodowego, instrukcje i dokumentację BHP.

Po kontroli może powstać protokół, notatka służbowa lub wykaz zaleceń pokontrolnych. Dokument powinien wskazywać stwierdzone nieprawidłowości i terminy ich usunięcia.

Służba BHP pełni funkcje doradcze i kontrolne w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy. Pomaga pracodawcy oceniać zagrożenia, kontrolować warunki pracy i prowadzić działania profilaktyczne.

Najłatwiej rozpoznać ją po hakach, oczkach lub zaczepach na końcach. Te elementy umożliwiają zamocowanie sprężyny i jej rozciąganie.

Sprężyna naciągowa pracuje na rozciąganie, a sprężyna naciskowa na ściskanie. Naciągowa zwykle ma zaczepy, a naciskowa najczęściej ich nie ma.

Oczka lub haki służą do zamocowania sprężyny do innych elementów mechanizmu. Dzięki temu można ją rozciągać między dwoma punktami.

Stosuje się je w mechanizmach powrotnych, zamknięciach, dźwigniach, klapach i różnych urządzeniach mechanicznych. Ich zadaniem jest przywrócenie elementu do określonego położenia.

Sprężyna spiralna jest zwykle zwinięta w płaską spiralę, podobnie jak taśma. Sprężyna naciągowa ma kształt śrubowy i charakterystyczne zaczepy na końcach.

Należy sprawdzić, czy wszystkie siły leżą w jednej płaszczyźnie i czy ich linie działania przecinają się w jednym punkcie. Jeśli tak, jest to układ płaski zbieżny.

W układzie zbieżnym linie działania sił przecinają się w jednym punkcie. W układzie równoległym linie działania sił są do siebie równoległe i nie mają wspólnego punktu przecięcia.

Linia działania siły to prosta, wzdłuż której działa dana siła. Na rysunku można ją sobie wyobrazić jako przedłużenie wektora siły w obu kierunkach.

Ponieważ wszystkie siły są przedstawione w jednej płaszczyźnie rysunku. Układ przestrzenny wymagałby działania sił w trzech wymiarach.

Nie. Siły mogą być skierowane w różne strony, ale ich linie działania muszą przecinać się w jednym wspólnym punkcie.

Siła wypadkowa to jedna siła, która zastępuje działanie wszystkich sił w układzie. W układzie zbieżnym jej linię działania wyznacza się na podstawie sumowania wektorów sił.

Najważniejsze cechy to koło z zębami o niesymetrycznym, piłokształtnym profilu oraz zapadka opierająca się o zęby. Zapadka pozwala na ruch w jednym kierunku i blokuje ruch przeciwny.

Zapadka blokuje obrót koła w niepożądanym kierunku. Podczas ruchu roboczego przeskakuje po zębach, a przy próbie cofnięcia zatrzymuje mechanizm.

Napęd zębaty służy do przenoszenia ruchu i momentu między kołami zębatymi. Mechanizm zębatkowo-zapadkowy przede wszystkim blokuje ruch w jednym kierunku lub umożliwia ruch skokowy.

Ponieważ zabezpiecza przed samoczynnym cofnięciem się mechanizmu pod obciążeniem. Dzięki temu ogranicza ryzyko nagłego opadnięcia ładunku.

Najczęstsze zagrożenia to pochwycenie odzieży, przycięcie palców, zmiażdżenie oraz urazy spowodowane nagłym ruchem elementów. Szczególnie niebezpieczne są nieosłonięte miejsca styku zapadki i koła.

Należy stosować osłony elementów ruchomych, regularnie kontrolować stan zapadki i zębów oraz nie ingerować w mechanizm podczas pracy. Ważne jest też przestrzeganie instrukcji obsługi urządzenia.