Równe traktowanie pracowników to zasada wynikająca z Kodeksu pracy. Oznacza, że pracownicy mają być traktowani jednakowo w zakresie nawiązania i rozwiązania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania, dostępu do szkoleń oraz wynagradzania.
Najważniejsza zasada egzaminacyjna: pracowników nie wolno dyskryminować w jakikolwiek sposób. Dotyczy to zarówno dyskryminacji jawnej, jak i ukrytej.
Czego nie wolno brać za podstawę gorszego traktowania?
Niedopuszczalne jest różnicowanie pracowników m.in. ze względu na:
- płeć,
- wiek,
- niepełnosprawność,
- rasę, narodowość lub pochodzenie etniczne,
- religię lub wyznanie,
- przekonania polityczne,
- przynależność związkową,
- orientację seksualną,
- zatrudnienie na czas określony lub nieokreślony,
- zatrudnienie w pełnym albo niepełnym wymiarze czasu pracy.
Katalog tych przyczyn jest szeroki, dlatego w pytaniach egzaminacyjnych poprawne bywa sformułowanie: „w jakikolwiek sposób”.
Dyskryminacja bezpośrednia i pośrednia
Dyskryminacja bezpośrednia występuje wtedy, gdy pracownik z konkretnej przyczyny jest traktowany gorzej niż inni, np. pracodawca odmawia awansu ze względu na wiek.
Dyskryminacja pośrednia występuje wtedy, gdy pozornie neutralne kryterium w praktyce stawia określoną grupę pracowników w gorszej sytuacji, np. wymóg pełnej dyspozycyjności może dyskryminować osoby opiekujące się dziećmi.
Zapamiętaj na egzamin
Jeżeli pytanie dotyczy zasady równego traktowania, najpełniejsza odpowiedź brzmi: nie można dyskryminować pracowników w jakikolwiek sposób.