W ochronie osób i mienia ważne jest odróżnienie oporu biernego od oporu czynnego, ponieważ wpływa to na dobór środków przymusu bezpośredniego.
Opór bierny
Opór bierny polega na tym, że osoba nie wykonuje poleceń, ale nie atakuje i nie stosuje aktywnej przemocy. Przykłady:
- osoba siada na ziemi i odmawia opuszczenia obiektu,
- osoba zapiera się, ale nie uderza ochroniarza,
- osoba ignoruje polecenia słowne.
Przy biernym oporze należy stosować środki mniej dolegliwe, np. polecenia słowne, techniki transportowe lub inne adekwatne działania. Użycie pałki obronnej wielofunkcyjnej do zatrzymywania biernego oporu jest niewłaściwe.
Opór czynny
Opór czynny występuje, gdy osoba aktywnie przeciwstawia się działaniom ochrony, np. szarpie się, odpycha, kopie, uderza, próbuje wyrwać się albo fizycznie uniemożliwia interwencję.
W przypadku czynnego oporu można rozważyć użycie silniejszych środków przymusu, jeżeli jest to konieczne i proporcjonalne do zagrożenia.
Najważniejsze rozróżnienie
Bierny opór to brak współpracy bez ataku. Czynny opór to aktywne użycie siły lub fizyczne przeciwdziałanie. Na egzaminie najczęściej poprawna odpowiedź wskazuje, że pałki nie używa się wobec samego biernego oporu.