Ewakuacja osób z dysfunkcją wzroku
Słownik kwalifikacji BPO.03 - Wykonywanie działań ratowniczych
Podczas ewakuacji osoby niewidomej lub słabowidzącej najważniejsze jest zapewnienie jej jasnej komunikacji słownej oraz poczucia bezpieczeństwa. Ratownik powinien mówić głośno, spokojnie i zrozumiale, a polecenia przekazywać z wyprzedzeniem, zanim osoba wykona dany ruch lub napotka przeszkodę.
Najważniejsze zasady
- przedstaw się i poinformuj, że udzielasz pomocy,
- mów spokojnie, wyraźnie i konkretnie,
- opisuj kierunek poruszania się, przeszkody i zmiany terenu,
- uprzedzaj o schodach, progach, zakrętach, drzwiach i nierównościach,
- nie ciągnij osoby na siłę,
- jeśli to możliwe, pozwól jej chwycić ratownika za ramię lub przedramię,
- utrzymuj stały kontakt słowny przez cały czas ewakuacji.
Jak wydawać polecenia?
Polecenia powinny być krótkie i jednoznaczne, np.:
- „Za dwa kroki będzie próg.”
- „Skręcamy w lewo.”
- „Przed nami schody w dół, zaczynają się za metr.”
- „Zatrzymujemy się.”
Nie należy używać nieprecyzyjnych określeń typu „tam”, „tutaj”, „uważaj” bez wyjaśnienia, na co osoba ma uważać.
Czego nie robić?
Nie zakłada się, że osoba z dysfunkcją wzroku potrzebuje przede wszystkim sprzętu asekuracyjnego lub oświetleniowego. Sprzęt może być przydatny w określonych warunkach, ale podstawą jest komunikacja werbalna i przewidywalne prowadzenie. Kontakt dotykowy może wspierać ewakuację, jednak powinien być stosowany za zgodą osoby i nie zastępuje jasnych komunikatów słownych.
W pytaniach egzaminacyjnych kluczowe jest zapamiętanie: przy ewakuacji osoby z dysfunkcją wzroku ratownik powinien przede wszystkim mówić głośno i spokojnie oraz przekazywać polecenia z wyprzedzeniem.