Rurka ustno-gardłowa

Rurka ustno-gardłowa to przyrząd służący do udrażniania górnych dróg oddechowych u poszkodowanego. Jej zadaniem jest odsunięcie języka od tylnej ściany gardła, ponieważ u osoby nieprzytomnej język może opadać i powodować niedrożność dróg oddechowych.

Kiedy się ją stosuje?

Rurkę ustno-gardłową zakłada się przede wszystkim u osób:
- nieprzytomnych,
- z niedrożnością lub ryzykiem niedrożności dróg oddechowych,
- bez zachowanego odruchu wymiotnego i kaszlowego.

W pytaniach egzaminacyjnych kluczowe jest zapamiętanie: rurka ustno-gardłowa jest dla osoby nieprzytomnej, a nie przytomnej.

Kiedy nie należy jej zakładać?

Nie stosuje się jej u osób przytomnych lub reagujących, ponieważ może wywołać:
- odruch wymiotny,
- kaszel,
- skurcz krtani,
- pogorszenie drożności dróg oddechowych.

Uraz klatki piersiowej, odma opłucnowa czy rozległy uraz twarzoczaszki nie są podstawowym wskazaniem do założenia rurki ustno-gardłowej. O jej użyciu decyduje przede wszystkim stan świadomości i drożność dróg oddechowych.

Dobór rozmiaru

Rozmiar rurki dobiera się orientacyjnie, mierząc odległość od:
- kącika ust do kąta żuchwy albo
- kącika ust do płatka ucha.

Zbyt mała rurka może nie udrożnić dróg oddechowych, a zbyt duża może powodować uraz lub nasilić niedrożność.

Ważne na egzaminie

Rurka ustno-gardłowa nie zastępuje kontroli oddechu ani wentylacji. Po jej założeniu nadal trzeba oceniać oddech, drożność dróg oddechowych i stan poszkodowanego.