Stężenie stechiometryczne
Słownik kwalifikacji BPO.03 - Wykonywanie działań ratowniczych
Stężenie stechiometryczne to takie stężenie paliwa w mieszaninie z powietrzem, przy którym ilość paliwa i tlenu odpowiada proporcjom potrzebnym do możliwie pełnego spalenia. Oznacza to, że w idealnych warunkach po reakcji nie pozostaje ani nadmiar paliwa, ani nadmiar tlenu.
Znaczenie dla spalania i wybuchu
W praktyce pożarniczej stężenie stechiometryczne jest ważne przy ocenie zagrożenia wybuchem gazów i par palnych. W pobliżu tego stężenia mieszanina paliwowo-powietrzna jest zwykle najbardziej reaktywna, czyli najłatwiej ulega zapłonowi i najszybciej się spala.
Dlatego dla gazów i palnych par minimalna energia zapłonu występuje przy stężeniu stechiometrycznym, a nie przy dolnej lub górnej granicy wybuchowości.
Porównanie z granicami wybuchowości
- Dolna granica wybuchowości (DGW) – za mało paliwa, mieszanina uboga.
- Górna granica wybuchowości (GGW) – za dużo paliwa, za mało tlenu.
- Stężenie stechiometryczne – proporcje paliwa i tlenu są najbardziej korzystne dla spalania.
Przykład praktyczny
Jeżeli w pomieszczeniu pojawiają się pary cieczy palnej, zagrożenie nie zależy tylko od samej obecności par. Kluczowe jest ich stężenie w powietrzu. Najbardziej niebezpieczna pod względem łatwości zapłonu jest mieszanina zbliżona do stężenia stechiometrycznego.
Najważniejsze do zapamiętania
Stężenie stechiometryczne to punkt, w którym mieszanina paliwa z powietrzem ma najkorzystniejsze proporcje do spalania. W pytaniach egzaminacyjnych należy kojarzyć je z najniższą minimalną energią zapłonu gazów i par palnych.