Pytania pomocnicze - BPO.04

Wyróżnia się trzy kategorie: I, II i III. Kategoria I oznacza duże zagrożenie, II średnie, a III małe.

Najmniejsze zagrożenie pożarowe występuje w lasach III kategorii.

Ponieważ w klasyfikacji kategorii zagrożenia pożarowego lasów stosuje się oznaczenia I, II i III. Kategoria 0 nie występuje w tym podziale.

Kategoria jest klasyfikacją bardziej stałą dla obszaru leśnego. Stopień zagrożenia jest zmienny i zależy m.in. od aktualnej pogody oraz wilgotności ściółki.

Wpływają na nią m.in. skład gatunkowy drzew, wiek drzewostanu, typ siedliska, warunki klimatyczne, historia pożarów i presja człowieka.

Bardziej zagrożone są zwykle suche lasy iglaste, szczególnie młode drzewostany sosnowe oraz tereny intensywnie użytkowane przez ludzi.

Służy ona do planowania ochrony przeciwpożarowej lasów, organizacji obserwacji, dojazdów pożarowych, zaopatrzenia wodnego i działań prewencyjnych.

Polega na gwałtownej zmianie ciśnienia w przewodzie z wodą, spowodowanej nagłą zmianą prędkości przepływu. Występuje np. przy szybkim otwarciu lub zamknięciu zaworu.

Może wywołać falę ciśnienia w linii wodnej. Skutkiem może być szarpnięcie węży, uszkodzenie armatury lub zagrożenie dla ratowników.

Zawory, rozdzielacze i prądownice należy otwierać oraz zamykać płynnie i stopniowo. Ważna jest też kontrola ciśnienia przez operatora pompy.

Uderzenie hydrauliczne to nagła fala ciśnienia w przewodzie. Kawitacja polega na powstawaniu i zapadaniu się pęcherzyków pary w cieczy, zwykle przy spadku ciśnienia.

Narażone są odcinki wężowe, nasady, rozdzielacze, prądownice, zawory oraz pompy. Szczególnie ryzykowne są połączenia pracujące pod wysokim ciśnieniem.

Zawory kulowe pozwalają bardzo szybko zmienić przepływ wody. Zbyt gwałtowny ruch dźwignią może nagle zmienić ciśnienie i wywołać uderzenie hydrauliczne.

Tryskacz ma zwykle korpus z gwintem, ramkę, deflektor oraz element termoczuły, np. szklaną ampułkę. Ten element zamyka wypływ wody do chwili osiągnięcia określonej temperatury.

Pod wpływem wysokiej temperatury pęka ampułka lub topi się zamek topikowy. Wtedy otwiera się wypływ wody, która uderza w deflektor i rozprasza się nad strefą pożaru.

Tryskacz jest zwykle zamknięty elementem termoczułym i uruchamia się miejscowo. Zraszacz najczęściej jest otwarty i zaczyna działać po uruchomieniu całej sekcji instalacji.

Ampułka jest elementem termoczułym, który utrzymuje tryskacz w stanie zamkniętym. Po osiągnięciu temperatury zadziałania pęka i umożliwia wypływ wody.

Deflektor, czyli talerzyk rozpraszający, rozbija strumień wody na odpowiedni kształt zraszania. Dzięki temu woda pokrywa chronioną powierzchnię.

Skraplacz to element urządzeń chłodniczych lub klimatyzacyjnych, w którym para czynnika ulega skropleniu. Nie jest typowym elementem wodnej instalacji przeciwpożarowej.

System Sygnalizacji Pożarowej to zespół urządzeń wykrywających pożar, odbierających sygnały alarmowe i przekazujących informację o zagrożeniu do centrali oraz innych urządzeń lub służb.

ROP umożliwia ręczne wywołanie alarmu pożarowego przez osobę, która zauważyła zagrożenie. Po jego uruchomieniu sygnał trafia do centrali sygnalizacji pożaru.

Ponieważ ROP jest bezpośrednim elementem Systemu Sygnalizacji Pożarowej. Pozostałe odpowiedzi dotyczą odrębnych instalacji lub systemów przeciwpożarowych.

SSP wykrywa pożar i sygnalizuje alarm, natomiast Stałe Urządzenia Gaśnicze służą do automatycznego lub półautomatycznego gaszenia pożaru.

SSP wykrywa i sygnalizuje pożar, a DSA służy do przekazywania komunikatów głosowych i poleceń ewakuacyjnych. DSA może być uruchamiany sygnałem z SSP.

Centrala odbiera sygnały z czujek i ROP-ów, analizuje je oraz uruchamia alarm lub sterowania przewidziane w scenariuszu pożarowym.

Nie. System oddymiania grawitacyjnego jest odrębnym systemem służącym do usuwania dymu i ciepła, choć może być sterowany sygnałem z SSP.

To instalacje zamontowane na stałe w obiekcie, przeznaczone do automatycznego lub ręcznego gaszenia pożaru. Mogą wykorzystywać wodę, pianę, proszek albo gazy gaśnicze.

Halon niszczy warstwę ozonową, dlatego jego stosowanie zostało ograniczone przepisami ochrony środowiska. Nie stosuje się go w nowych typowych instalacjach gaśniczych.

Najczęściej obniżają stężenie tlenu w pomieszczeniu do poziomu, przy którym spalanie nie może się utrzymać. Muszą być jednak stosowane z uwzględnieniem bezpieczeństwa ludzi.

Inergen to mieszanina gazów obojętnych, zwykle azotu, argonu i dwutlenku węgla. Jest stosowany jako środek gaśniczy w instalacjach gaszenia gazem.

Gazy gaśnicze nie powodują takich szkód jak woda lub piana, dlatego nadają się do ochrony urządzeń elektronicznych, dokumentów i cennych zbiorów.

Niektóre systemy obniżają stężenie tlenu, co może być niebezpieczne dla osób przebywających w pomieszczeniu. Dlatego stosuje się alarmowanie, opóźnienie zadziałania i procedury ewakuacji.

Strefa ogranicza dostęp do obszaru, w którym występuje zagrożenie dla życia i zdrowia, np. wybuch, zatrucie lub skażenie. Pozwala też uporządkować działania ratownicze.

W działaniach ratownictwa chemicznego przy gazach stwarzających zagrożenie wybuchem przyjmuje się średnicę strefy niebezpiecznej co najmniej 150 m.

Mieszanina gazu z powietrzem może zapalić się od iskry, płomienia, gorącej powierzchni lub urządzenia elektrycznego. Zapłon może doprowadzić do wybuchu.

Eksplozymetr służy do pomiaru stężenia gazów palnych w powietrzu. Pomaga ocenić, czy atmosfera znajduje się w zakresie zagrożenia wybuchem.

Dolna granica wybuchowości to najmniejsze stężenie gazu lub pary w powietrzu, przy którym mieszanina może się zapalić i wybuchnąć.

Górna granica wybuchowości to największe stężenie gazu lub pary w powietrzu, przy którym mieszanina nadal może się zapalić. Powyżej tej wartości mieszanina jest zbyt bogata w paliwo.

Wiatr może przemieszczać chmurę gazową poza pierwotny obszar zagrożenia. Dlatego strefę należy kontrolować i w razie potrzeby korygować.

Podczas mielenia, transportu i przesypywania zboża powstaje pył organiczny. Jeśli pył zmiesza się z powietrzem w odpowiednim stężeniu i pojawi się źródło zapłonu, może dojść do wybuchu.

Strefa 22 to miejsce, w którym atmosfera wybuchowa w postaci obłoku palnego pyłu w powietrzu normalnie nie występuje, a jeśli wystąpi, to tylko krótkotrwale.

Strefy 0, 1 i 2 dotyczą gazów, par i mgieł palnych. Dla pyłów stosuje się strefy 20, 21 i 22, dlatego w młynie zbożowym właściwa jest strefa pyłowa 22.

Strefa 20 oznacza obecność obłoku pyłu stale lub przez długi czas, strefa 21 — okresowo podczas normalnej pracy, a strefa 22 — rzadko i krótkotrwale.

Niebezpieczne są iskry mechaniczne, wyładowania elektrostatyczne, gorące powierzchnie, uszkodzone instalacje elektryczne oraz otwarty ogień.

Strumień wody, wentylacja, poruszanie się ratowników lub prace rozbiórkowe mogą wzbić zalegający pył w powietrze. Powstaje wtedy obłok pyłowy zdolny do wybuchu.

Należy unikać wzbijania pyłu, eliminować źródła zapłonu, stosować sprzęt w wykonaniu przeciwwybuchowym, uziemiać elementy i prowadzić ostrożne rozpoznanie zagrożenia.

Oznacza organizowanie i prowadzenie działań gaśniczych przez podmioty systemu ratowniczo-gaśniczego, zgodnie z ich zadaniami, wyposażeniem i właściwością terenową.

Pozwala szybko skierować do zdarzenia najbliższe i właściwe siły ratownicze. Dzięki temu reakcja na pożar jest sprawniejsza i zgodna z planami ratowniczymi.

Nie. Specjalistyczne grupy ratownicze dysponuje się wtedy, gdy charakter zdarzenia wymaga specjalnych umiejętności lub sprzętu.

Odwody operacyjne wykorzystuje się głównie przy większych, długotrwałych lub skomplikowanych zdarzeniach, gdy lokalne siły są niewystarczające.

Jednostki OSP włączone do KSRG biorą udział w działaniach ratowniczo-gaśniczych, szczególnie na obszarze swojej gminy i w rejonach przewidzianych w planach operacyjnych.

Polega na skierowaniu odpowiednich jednostek, pojazdów, sprzętu i ratowników do zdarzenia na podstawie zgłoszenia, procedur i oceny sytuacji.

Polega na ocenie, czy ratownicy są obecni, przygotowani do wyjazdu, znają swoje funkcje i potrafią podjąć działania zgodnie z procedurami.

Przyjęcie zgłoszenia i dysponowanie siłami należy do zadań stanowiska kierowania, a nie do zakresu sprawdzania gotowości ratowników w JRG.

Gotowość ratowników dotyczy ludzi: ich obecności, przygotowania, wyposażenia osobistego i znajomości zadań. Gotowość sprzętu dotyczy sprawności pojazdów, urządzeń i wyposażenia technicznego.

Przykładami są brak wymaganego wyposażenia ochronnego, nieznajomość przydziału funkcyjnego, nieprzygotowanie do wyjazdu alarmowego lub brak wymaganej sprawności organizacyjnej.

Celem jest sprawdzenie, czy jednostka jest przygotowana do szybkiego i skutecznego podjęcia działań ratowniczo-gaśniczych.

Inspekcja gotowości operacyjnej koncentruje się na praktycznej gotowości jednostki i ratowników do działań, a nie na formalnym egzaminowaniu wiedzy w formie ustnej.

Kierowanie taktyczne dotyczy bezpośredniej organizacji działań na miejscu akcji. Kierowanie strategiczne obejmuje koordynację dużych sił, odwodów i decyzje na wyższym poziomie organizacyjnym.

Ponieważ obejmuje siły i środki o znaczeniu ponadlokalnym, wykorzystywane przy zdarzeniach dużej skali. Ich użycie wymaga koordynacji na poziomie wyższym niż pojedynczy odcinek bojowy.

Nie w znaczeniu egzaminacyjnym. Jedna kompania jest zbyt małym i zbyt konkretnym pododdziałem, aby utożsamiać ją z poziomem strategicznym.

Są to np. powodzie, duże pożary, katastrofy budowlane, zdarzenia masowe lub działania długotrwałe, które przekraczają możliwości lokalnych sił ratowniczych.

Odwody zapewniają dodatkowe siły i środki, które można skierować tam, gdzie sytuacja się pogarsza albo gdzie lokalne zasoby są niewystarczające.

Nie. Specjalistyczna grupa może działać w ramach większej operacji, ale sama jej obecność nie przesądza o poziomie strategicznym kierowania.