Pytania pomocnicze - BPO.04

Oznacza materiały ciekłe zapalne. Substancja może tworzyć palne lub wybuchowe mieszaniny par z powietrzem.

Niewłaściwa pompa może być źródłem zapłonu, np. przez iskrzenie, nagrzewanie lub ładunki elektrostatyczne. Sprzęt musi być dostosowany do pracy z cieczami zapalnymi.

Przepływ cieczy może powodować gromadzenie ładunków elektrostatycznych. Ich wyładowanie może zapalić pary cieczy.

Służy do pomiaru stężenia par palnych w powietrzu. Pozwala ocenić, czy występuje zagrożenie wybuchem.

Należy wyznaczyć strefę niebezpieczną, usunąć źródła zapłonu, wykonać uziemienie, przygotować zabezpieczenie gaśnicze i kontrolować atmosferę.

Mogą tworzyć z powietrzem mieszaniny wybuchowe. Często są cięższe od powietrza i gromadzą się przy gruncie lub w zagłębieniach.

RID dotyczy transportu materiałów niebezpiecznych, m.in. koleją. GHS/CLP służy głównie do klasyfikacji i oznakowania chemikaliów w obrocie i użytkowaniu.

Oznacza ciecz wysoce zapalną i toksyczną. Cyfry 33 wskazują na wysoką zapalność, a cyfra 6 na toksyczność.

Piana tworzy warstwę izolującą ciecz od powietrza, ogranicza parowanie i zmniejsza ryzyko zapłonu oraz wybuchu.

Zwarty prąd wody może rozchlapać ciecz, zwiększyć powierzchnię rozlewiska i nasilić parowanie. Może też rozprzestrzenić skażenie.

Sorbent stosuje się głównie do pochłaniania i zbierania cieczy, zwłaszcza przy mniejszych rozlewiskach lub po ograniczeniu emisji par.

Największe zagrożenia to powstawanie palnych par, możliwość utworzenia mieszaniny wybuchowej z powietrzem oraz zapłon od źródeł energii.

Należy wyznaczyć strefę zagrożenia, ewakuować osoby postronne, wyeliminować źródła zapłonu, prowadzić pomiary atmosfery i stosować odpowiednie środki ochrony.

Eksplozymetr służy do pomiaru stężenia par palnych w powietrzu. Pozwala ocenić ryzyko wybuchu i bezpieczeństwo pracy ratowników.

CUG to chemiczne ubranie gazoszczelne, stosowane do ochrony ratownika przed gazami, parami, aerozolami i cieczami niebezpiecznych substancji chemicznych.

Określa czas, przez jaki materiał ubrania stanowi barierę dla konkretnej substancji chemicznej. Im wyższa klasa, tym dłuższa odporność na przenikanie.

Dla pierwszej klasy przenikania przyjmuje się czas pracy do 30 minut. To kluczowa wartość egzaminacyjna.

Nie. Odporność materiału CUG zależy od rodzaju substancji, jej stężenia, temperatury oraz czasu kontaktu.

Substancja chemiczna może przenikać przez materiał bez widocznego przecięcia lub rozerwania. Dlatego liczy się dopuszczalny czas pracy i zgodność ubrania z zagrożeniem.

Norma określa wymagania dla odzieży ochronnej gazoszczelnej stosowanej przeciw chemikaliom. Pomaga ocenić, czy ubranie nadaje się do pracy w określonych warunkach skażenia.

Cyfra 2 oznacza emisję gazu, 7 oznacza promieniotwórczość, a 3 palność. Kod 273 opisuje więc gaz promieniotwórczy palny.

Kod 237 wskazywałby kolejno: gaz, palność, promieniotwórczość. W pytaniu właściwy układ zagrożeń odpowiada kodowi 273.

Cyfra 2 oznacza wydzielanie gazu wskutek ciśnienia lub reakcji chemicznej. W praktyce odnosi się do zagrożenia związanego z gazem.

Cyfra 7 oznacza zagrożenie promieniotwórcze. Informuje ratowników o konieczności uwzględnienia ochrony przed promieniowaniem jonizującym.

Cyfra 3 oznacza palność cieczy, gazów lub ich par. W tym pytaniu wskazuje, że przewożony gaz jest palny.

Kod Kemlera umieszcza się w górnej części pomarańczowej tablicy ostrzegawczej pojazdu przewożącego materiały niebezpieczne. W dolnej części znajduje się numer UN substancji.

To najniższa temperatura, w której ciecz wydziela wystarczającą ilość par, aby mogły zapalić się od zewnętrznego źródła zapłonu.

Za ciecz pożarowo niebezpieczną uznaje się ciecz o temperaturze zapłonu niższej niż 55°C.

To pary cieczy, a nie sama ciecz, tworzą z powietrzem mieszaninę palną lub wybuchową. Mogą przemieszczać się przy podłożu i zapalić się w pewnej odległości od rozlewiska.

Niebezpieczne są m.in. otwarty ogień, iskry elektryczne i mechaniczne, gorące powierzchnie, wyładowania elektrostatyczne oraz palenie tytoniu.

Należy odizolować teren, usunąć źródła zapłonu, zapewnić wentylację, ograniczyć rozprzestrzenianie cieczy i zastosować odpowiednie sorbenty lub pianę gaśniczą.

Wentylacja zmniejsza stężenie par palnych w powietrzu, ograniczając ryzyko zapłonu lub wybuchu.

Często stosuje się pianę gaśniczą, która odcina dopływ tlenu i ogranicza parowanie cieczy.

Granice wybuchowości określają zakres stężeń gazu w powietrzu, w którym mieszanina może ulec zapłonowi lub wybuchowi. Poniżej DGW mieszanina jest zbyt uboga, a powyżej GGW zbyt bogata.

Dla propan-butanu przyjmuje się zakres około 2–10% objętości w powietrzu. To oznacza, że poprawna odpowiedź to przedział od dolnej do górnej granicy wybuchowości.

Propan-butan jest cięższy od powietrza, dlatego opada i gromadzi się w najniższych miejscach. W takich przestrzeniach może długo utrzymywać atmosferę wybuchową.

DGW to najniższe stężenie gazu w powietrzu, przy którym może dojść do zapłonu. GGW to najwyższe stężenie, powyżej którego mieszanina jest zbyt bogata w gaz, aby się palić.

Eksplozymetr służy do pomiaru stężenia gazów palnych w atmosferze, zwykle w odniesieniu do procentu DGW. Pozwala ocenić, czy występuje zagrożenie wybuchem.

Mieszanina powyżej GGW chwilowo nie jest wybuchowa, ale po rozcieńczeniu powietrzem może wejść w zakres wybuchowości. Dlatego każda akumulacja gazu wymaga ostrożności i kontroli atmosfery.

Ogrzewanie powoduje wzrost temperatury i ciśnienia wewnątrz zbiornika, a jednocześnie osłabia jego płaszcz stalowy. Po przekroczeniu wytrzymałości zbiornika może dojść do gwałtownego rozerwania i odparowania cieczy.

BLEVE to rozerwanie zbiornika z cieczą pod ciśnieniem, która gwałtownie odparowuje. VCE to wybuch chmury par lub gazu palnego wymieszanych z powietrzem poza zbiornikiem.

LPG jest gazem palnym przechowywanym pod ciśnieniem w postaci skroplonej. Podczas ogrzewania szybko rośnie ciśnienie, a po rozerwaniu zbiornika może powstać kula ognia i fala uderzeniowa.

Należy wyznaczyć strefę niebezpieczną, ewakuować ludzi, chłodzić zbiornik z bezpiecznej odległości i ograniczyć ekspozycję ratowników. Szczególnie niebezpieczne jest ustawianie się na osi dennic zbiornika.

Niepokojące są m.in. intensywne ogrzewanie płaszcza zbiornika, działanie płomieni na część gazową zbiornika, odkształcenia, nietypowe dźwięki oraz zadziałanie zaworu bezpieczeństwa.

Chłodzenie odbiera ciepło ze ścian zbiornika, ogranicza wzrost temperatury i spowalnia wzrost ciśnienia. Pomaga także zachować wytrzymałość mechaniczną płaszcza zbiornika.

Wykipienie i wyrzut płonącej cieczy są typowe dla pożarów niektórych cieczy, np. ropy lub produktów ropopochodnych w zbiornikach otwartych albo atmosferycznych. LPG jest gazem skroplonym przechowywanym pod ciśnieniem, więc charakterystycznym zagrożeniem jest BLEVE.

To poziom kierowania stosowany przy bardziej złożonych działaniach, wymagających koordynacji większych sił, specjalistycznych zasobów lub podziału działań na odcinki.

Ponieważ takie grupy wykonują zadania wymagające specjalistycznego sprzętu, procedur i koordynacji. Zdarzenie ma wtedy większą złożoność niż typowa interwencja.

Poziom interwencyjny dotyczy działań mniej złożonych, zwykle prowadzonych siłami podstawowymi. Poziom taktyczny obejmuje działania bardziej rozbudowane, np. z udziałem specjalistycznych grup ratowniczych.

Mogą to być m.in. grupy chemiczno-ekologiczne, techniczne, wysokościowe, wodno-nurkowe oraz poszukiwawczo-ratownicze.

Nie zawsze. Znaczenie ma także charakter zdarzenia, stopień jego złożoności, potrzeba koordynacji oraz udział sił specjalistycznych.

Jeżeli w pytaniu pojawiają się specjalistyczne grupy ratownicze biorące udział w zdarzeniu, należy kojarzyć to z poziomem taktycznym.

II stopień oznacza średnie zagrożenie pożarowe lasu. Nie jest to ani zagrożenie małe, ani duże.

Stosuje się skalę: 0 – brak zagrożenia, I – małe, II – średnie, III – duże. W pytaniach egzaminacyjnych często sprawdzane jest przyporządkowanie stopnia do poziomu zagrożenia.

Zależy głównie od wilgotności ściółki, wilgotności powietrza, temperatury, opadów i warunków pogodowych. Suche i ciepłe warunki zwiększają ryzyko pożaru.

Stopień określa bieżące, aktualne zagrożenie zależne od pogody. Kategoria zagrożenia pożarowego lasów jest bardziej stałą klasyfikacją obszaru leśnego wynikającą z jego cech i podatności na pożary.

Duże zagrożenie występuje przy III stopniu. Oznacza wysokie prawdopodobieństwo powstania i szybkiego rozprzestrzeniania się pożaru.

Pozwala ocenić ryzyko pożaru, dobrać siły i środki oraz zaplanować bezpieczne działania. Wysoki stopień zagrożenia wymaga większej ostrożności i gotowości operacyjnej.