Karbonatyzacja betonu
Słownik kwalifikacji BUD.01 - Wykonywanie robót zbrojarskich i betoniarskich
Karbonatyzacja betonu to proces chemiczny zachodzący pod wpływem dwutlenku węgla z powietrza. CO₂ wnika w pory betonu i reaguje ze składnikami zaczynu cementowego. W wyniku tego obniża się zasadowość betonu.
Dlaczego jest groźna?
Beton wokół stali zbrojeniowej ma zwykle silnie zasadowy odczyn, który chroni stal przed korozją. Gdy karbonatyzacja dotrze do zbrojenia, warstwa ochronna może zostać zniszczona. Wtedy pręty zbrojeniowe są bardziej narażone na rdzewienie, szczególnie przy dostępie wilgoci i tlenu.
Klasy ekspozycji związane z karbonatyzacją
W normowych oznaczeniach stosuje się grupę XC:
- XC1 - środowisko suche lub stale mokre,
- XC2 - środowisko mokre, sporadycznie suche,
- XC3 - umiarkowana wilgotność,
- XC4 - środowisko cyklicznie mokre i suche.
W tabelach egzaminacyjnych mogą być podane tylko wybrane klasy, np. XC1, XC2 i XC4.
Jak ogranicza się skutki karbonatyzacji?
Stosuje się odpowiednią klasę betonu, właściwą ilość cementu, niski stosunek woda/cement, staranne zagęszczenie i pielęgnację betonu oraz odpowiednią grubość otuliny zbrojenia.
Przykład egzaminacyjny
Jeżeli beton klasy C25/30 jest narażony na korozję spowodowaną karbonatyzacją, z tabeli dla klasy XC2 odczytuje się minimalną zawartość cementu: 280 kg/m³.