Metoda opadu stożka służy do badania konsystencji mieszanki betonowej, czyli jej urabialności i ciekłości. W praktyce pozwala szybko określić, czy mieszanka jest sztywna, plastyczna, ciekła lub bardzo ciekła.
Badanie wykonuje się przy użyciu formy w kształcie ściętego stożka, nazywanej często stożkiem Abramsa. Formę ustawia się na płaskiej powierzchni, napełnia mieszanką betonową, zagęszcza, a następnie unosi pionowo do góry. Po zdjęciu formy mieszanka osiada. Różnica między wysokością formy a wysokością osiadłej mieszanki to opad stożka.
Klasy konsystencji według opadu stożka
Typowe klasy oznacza się literą S i numerem:
- S1: 1–4 cm,
- S2: 5–9 cm,
- S3: 10–15 cm,
- S4: 16–21 cm,
- S5: 22 cm i więcej.
Im większy opad stożka, tym mieszanka jest bardziej ciekła i łatwiejsza do układania, ale nie zawsze oznacza to lepszą jakość betonu. Zbyt ciekła mieszanka może powodować segregację składników i obniżenie wytrzymałości.
Przykład egzaminacyjny
Jeżeli opad stożka wynosi 14 cm, należy sprawdzić, w którym przedziale mieści się ta wartość. Zakres 10–15 cm odpowiada klasie S3. Poprawna odpowiedź to więc: S3.
Na co uważać?
Na egzaminie najczęściej trzeba odczytać klasę z tabeli. Warto zwracać uwagę na granice przedziałów, np. 15 cm nadal należy do klasy S3, a 16 cm już do klasy S4.