Wytrzymałość betonu na ściskanie określa się na specjalnie przygotowanych próbkach badawczych. W normach dotyczących betonu, m.in. PN-EN 206, podstawą klasyfikacji może być wynik uzyskany po 28 dniach dojrzewania betonu.
Typowe kształty próbek
Do badań wytrzymałości na ściskanie stosuje się najczęściej:
- próbki walcowe o średnicy 150 mm i wysokości 300 mm, oznaczane w normie jako wynik
fck,cyl, - próbki sześcienne o boku 150 mm, oznaczane jako wynik
fck,cube.
W pytaniach egzaminacyjnych bardzo ważne jest odróżnienie wymiarów próbki walcowej od sześciennej. Zapis Ø150; h = 300 mm oznacza walec o średnicy 150 mm i wysokości 300 mm.
Co oznaczają symbole?
- Ø – średnica próbki walcowej,
- h – wysokość próbki,
- fck,cyl – wytrzymałość charakterystyczna określona na walcu,
- fck,cube – wytrzymałość charakterystyczna określona na kostce.
Przykład egzaminacyjny
Jeżeli norma podaje, że wytrzymałość określono na próbkach walcowych o średnicy 150 mm i wysokości 300 mm, to poprawny zapis wymiarów próbki to:
Ø150; h = 300 mm.
Nie należy wybierać odpowiedzi typu 150 × 150 × 300 mm, ponieważ taki zapis opisuje prostopadłościan, a nie próbkę walcową.