Węzeł zbrojarski martwy to jeden ze sposobów wiązania krzyżujących się prętów zbrojeniowych drutem wiązałkowym. Stosuje się go po to, aby pręty nie przesuwały się podczas montażu zbrojenia, transportu szkieletu oraz betonowania.
Jak go rozpoznać?
Na rysunkach egzaminacyjnych węzeł martwy rozpoznaje się po tym, że drut tworzy zamkniętą obejmę wokół skrzyżowania prętów. W widoku z tyłu często wygląda jak pętla obejmująca pręt, natomiast skręcenie drutu widoczne jest z przodu, zwykle przy skrzyżowaniu prętów.
Charakterystyczne cechy:
- drut obejmuje oba krzyżujące się pręty,
- wiązanie jest zwarte i stabilne,
- końce drutu są skręcone, aby unieruchomić połączenie,
- węzeł nie powinien odstawać tak, aby zmniejszać otulinę betonu.
Do czego służy?
Węzeł martwy nie jest połączeniem spawanym ani konstrukcyjnym w sensie przenoszenia głównych sił. Jego zadaniem jest montażowe ustabilizowanie zbrojenia. Dzięki temu zachowany jest projektowany rozstaw prętów i właściwe położenie zbrojenia w deskowaniu.
Na co uważać na egzaminie?
W pytaniach z ilustracjami należy patrzeć nie tylko na widok z przodu, ale również na widok z tyłu. Węzeł martwy odróżnia się od wiązań z wyraźnymi skośnymi przeplotami lub krzyżowaniem drutu po przekątnej. Jeśli rysunek pokazuje zamkniętą obejmę i skręt drutu przy prętach, jest to typowy znak węzła martwego.