Więźba krokwiowa to najprostszy rodzaj drewnianej konstrukcji dachu stromego. Jej podstawowym elementem jest para krokwi opartych u dołu na belce, najczęściej belce stropowej lub belce wiązarowej, a u góry połączonych w kalenicy.
W typowym układzie każda para krokwi z belką dolną tworzy wiązar pełny. Oznacza to, że wszystkie wiązary w dachu mają pełny układ konstrukcyjny: dwie krokwie oraz belkę spinającą ich dolne końce.
Cechy więźby krokwiowej
- składa się głównie z krokwi i belek dolnych,
- nie wymaga płatwi ani słupów pośrednich,
- stosowana jest zwykle przy dachach o niewielkiej rozpiętości,
- przenosi obciążenia z połaci dachu na ściany zewnętrzne,
- jest konstrukcyjnie prosta i łatwa do rozpoznania.
Jak ją rozpoznać na egzaminie?
Jeżeli w opisie występuje konstrukcja złożona z dwóch krokwi opartych dołem na belce, bez jętek, płatwi, słupów lub elementów wieszarowych, chodzi o więźbę krokwiową.
Różnica względem innych więźb
- Jętkowa ma dodatkową poziomą belkę, czyli jętkę, łączącą krokwie w górnej części.
- Płatwiowa wykorzystuje płatwie podpierające krokwie.
- Wieszarowa zawiera elementy podwieszające, np. wieszaki i zastrzały.
W pytaniu egzaminacyjnym opis: dwie krokwie oparte dołem na belce jednoznacznie wskazuje na więźbę krokwiową.