Złącze siodłkowe to sposób połączenia belek drewnianych, w którym koniec belki jest osadzony w specjalnym siodle — najczęściej stalowym uchwycie, obejmie lub kształtowniku mocowanym do belki głównej albo podpory. Nazwa pochodzi od tego, że belka „siedzi” w przygotowanym gnieździe/uchwycie jak w siodle.
Jak rozpoznać złącze siodłkowe na rysunku?
Cechy charakterystyczne:
- jedna belka dochodzi prostopadle lub pod kątem do drugiej belki,
- koniec belki opiera się w metalowym uchwycie lub wsporniku,
- widoczne są boczne blachy, obejmy albo płytki z otworami na śruby/gwoździe,
- belka nie jest zwykle wycinana na czop ani łączona przez klasyczne zachodzenie elementów na siebie.
Zastosowanie
Złącza siodłkowe stosuje się w konstrukcjach ciesielskich, gdy trzeba pewnie oprzeć belkę drugorzędną na belce głównej, np. w stropach drewnianych, konstrukcjach dachowych, pomostach lub innych układach belkowych.
Różnice względem innych złączy
- Złącze czopowe: jedna belka ma czop, który wchodzi w gniazdo drugiego elementu.
- Złącze na zakładkę: elementy są podcięte i zachodzą na siebie.
- Złącze na nakładkę: połączenie jest wzmacniane dodatkową nakładką, np. deską lub blachą przytwierdzoną do łączonych elementów.
- Złącze siodłkowe: belka jest osadzona w uchwycie/siodle, często stalowym.
Wskazówka egzaminacyjna
Jeżeli na rysunku widać belkę podpartą w metalowym uchwycie przypominającym obejmę lub wspornik, a odpowiedzi zawierają wariant siodłkowe, najczęściej będzie to właśnie ta odpowiedź.