Dachówka mnich-mniszka to tradycyjny rodzaj pokrycia ceramicznego składający się z dwóch osobnych elementów: mniszki i mnicha. Jest charakterystyczna dla dachów zabytkowych, sakralnych oraz budynków stylizowanych na historyczne lub śródziemnomorskie.
Budowa pokrycia
- Mniszka – dolna dachówka, układana wklęsłą stroną do góry; tworzy rynienkę odprowadzającą wodę.
- Mnich – górna dachówka, układana wypukłą stroną do góry; przykrywa styki dwóch sąsiednich mniszek.
Elementy układa się naprzemiennie, dlatego pokrycie ma wyraźny, falisty rytm. Na rysunkach technicznych i egzaminacyjnych dachówkę mnich-mniszka rozpoznaje się po tym, że nie jest to pojedyncza płaska dachówka, lecz układ półkolistych, korytkowych elementów.
Cechy rozpoznawcze
- pokrycie składa się z dwóch typów dachówek,
- widoczne są wypukłe „grzbiety” i wklęsłe „rynienki”,
- dachówki tworzą regularne podłużne fale,
- połączenia są zakrywane przez element górny, czyli mnicha.
Różnica względem innych dachówek
- Karpiówka jest płaska i najczęściej ma zaokrąglony dolny koniec.
- Holenderka ma przekrój falisty, ale jest pojedynczą dachówką profilowaną.
- Marsylka to dachówka zakładkowa z zamkami, zwykle bardziej płaska i regularna.
- Mnich-mniszka zawsze kojarzy się z układem dwóch półokrągłych elementów: dolnego i górnego.
Znaczenie w robotach dekarskich
Pokrycie mnich-mniszka wymaga starannego rozmieszczenia dachówek, zachowania właściwych zakładów oraz stabilnego mocowania. Ze względu na ciężar i sposób układania stosuje się je głównie na dachach o odpowiednim pochyleniu i solidnej więźbie.