Izolacja wodochronna fundamentów zabezpiecza budynek przed przenikaniem wilgoci z gruntu do ścian, podłóg i pomieszczeń piwnicznych lub zagłębionych, np. kotłowni. W praktyce najważniejsze są dwa układy: izolacja pozioma i izolacja pionowa.
Izolacja pozioma
Izolacja pozioma odcina kapilarne podciąganie wilgoci z gruntu. Wykonuje się ją najczęściej:
- na ławie fundamentowej, pod ścianą fundamentową,
- na wierzchu ściany fundamentowej, pod ścianą parteru,
- pod posadzką na gruncie.
Jej brak może powodować zawilgocenie ścian od dołu, łuszczenie tynków, wykwity solne i rozwój pleśni.
Izolacja pionowa
Izolacja pionowa chroni boczną powierzchnię ściany fundamentowej przed wodą i wilgocią napierającą z gruntu. Układa się ją od strony zewnętrznej ściany fundamentowej, zwykle od poziomu ławy do miejsca połączenia z izolacją poziomą.
Do wykonania stosuje się m.in. masy bitumiczne, papy, folie, szlamy mineralne lub maty bentonitowe – dobór zależy od warunków gruntowo-wodnych.
Znaczenie połączenia izolacji
Izolacja pozioma i pionowa muszą tworzyć ciągłą barierę wodochronną. Przerwy, brak zakładów lub pominięcie izolacji ławy fundamentowej powodują, że wilgoć może ominąć zabezpieczenie i przedostać się do ściany lub pomieszczenia.
Przykład egzaminacyjny
Jeżeli na rysunku widać ocieplenie ściany fundamentowej, ale brakuje hydroizolacji na ławie fundamentowej oraz pionowej izolacji ściany fundamentowej, przyczyną zawilgocenia będzie brak izolacji wodochronnej, a nie brak izolacji termicznej.