Korozja chlorkowa zbrojenia
Słownik kwalifikacji BUD.06 - Wykonywanie izolacji budowlanych
Korozja chlorkowa zbrojenia to niszczenie prętów stalowych w betonie spowodowane obecnością jonów chlorkowych. Chlorki mogą pochodzić m.in. z soli odladzających, wody morskiej, zanieczyszczonych kruszyw lub nieszczelnych izolacji, przez które woda transportuje sole do wnętrza betonu.
Jak powstaje?
W prawidłowym betonie stal zbrojeniowa jest chroniona przez silnie zasadowe środowisko. Na powierzchni stali tworzy się warstwa pasywna, która ogranicza korozję. Gdy do zbrojenia dotrą chlorki w odpowiednim stężeniu, warstwa ochronna zostaje miejscowo uszkodzona i zaczyna się korozja, często w postaci wżerów.
Typowe objawy
Korozję chlorkową można rozpoznać po:
- rdzawych przebarwieniach na betonie,
- pęknięciach biegnących wzdłuż prętów zbrojeniowych,
- odspajaniu i odpadaniu otuliny betonowej,
- odsłoniętych, skorodowanych prętach,
- miejscowym, głębokim ubytku stali.
W pytaniach egzaminacyjnych często przedstawia się ją jako uszkodzenie elementu żelbetowego, gdzie betonowa otulina odpadła, a widoczne zbrojenie jest silnie zardzewiałe.
Znaczenie izolacji
W robotach izolacyjnych ważne jest ograniczenie wnikania wody i soli do betonu. Stosuje się m.in. szczelne hydroizolacje, powłoki ochronne, prawidłowe uszczelnienie dylatacji oraz naprawę spękań. Brak skutecznej ochrony przeciwwodnej przyspiesza transport chlorków do zbrojenia.
Skutki dla konstrukcji
Korozja zmniejsza przekrój prętów i osłabia ich nośność. Produkty korozji mają większą objętość niż stal, dlatego rozpychają beton, powodując pękanie, odspajanie otuliny i dalsze przyspieszenie zniszczenia.