Korozja elektrochemiczna stali
Słownik kwalifikacji BUD.06 - Wykonywanie izolacji budowlanych
Korozja elektrochemiczna stali to niszczenie stali zachodzące w obecności elektrolitu, np. wody, wilgoci, roztworów soli lub zawilgoconych materiałów budowlanych. Jest to najczęstszy rodzaj korozji elementów stalowych w budownictwie.
Na czym polega proces?
Na powierzchni stali tworzą się lokalne ogniwa elektrochemiczne. W jednych miejscach metal oddaje elektrony i ulega rozpuszczaniu, a w innych zachodzą reakcje redukcji. W efekcie żelazo przechodzi w związki chemiczne, które tworzą warstwę produktów korozji.
Typowym skutkiem korozji elektrochemicznej stali jest powstanie na powierzchni tlenków i wodorotlenków żelaza, czyli rdzy.
Warunki sprzyjające korozji
Korozję elektrochemiczną przyspieszają:
- obecność wilgoci lub wody,
- dostęp tlenu,
- sole rozpuszczone w wodzie, np. chlorki,
- uszkodzenie powłok ochronnych,
- kontakt różnych metali,
- brak odpowiedniej izolacji przeciwwilgociowej lub przeciwwodnej.
Znaczenie w izolacjach budowlanych
W robotach izolacyjnych korozja stali jest ważna, ponieważ zawilgocenie konstrukcji może prowadzić do niszczenia elementów stalowych, zbrojenia lub łączników. Dlatego stosuje się izolacje wodochronne, powłoki antykorozyjne oraz zabezpieczenia ograniczające dostęp wilgoci i tlenu.
Jak rozpoznać?
Objawy korozji elektrochemicznej stali to m.in. brunatny lub rdzawy nalot, łuszczenie się powierzchni, ubytki metalu, osłabienie przekroju oraz pogorszenie nośności elementu.
W pytaniach egzaminacyjnych należy pamiętać: stal korodująca elektrochemicznie pokrywa się tlenkami i wodorotlenkami żelaza.