W izolacjach przemysłowych wyróżnia się dwa zasadnicze typy konstrukcji wsporczej: elastyczną i sztywną. Ich zadaniem jest podtrzymanie płaszcza ochronnego oraz zachowanie właściwego kształtu i odstępu od izolowanej powierzchni.
Konstrukcja elastyczna
Konstrukcja elastyczna umożliwia niewielkie przemieszczenia wynikające np. z rozszerzalności cieplnej rurociągu, zbiornika lub płaszcza ochronnego. Stosuje się ją tam, gdzie instalacja pracuje w zmiennych temperaturach i może dochodzić do wydłużeń lub drgań.
Cechy konstrukcji elastycznej:
- dopuszcza ruchy termiczne elementów,
- zmniejsza ryzyko pękania lub odkształcania płaszcza,
- ogranicza naprężenia w miejscach mocowania,
- jest przydatna przy instalacjach pracujących cyklicznie.
Konstrukcja sztywna
Konstrukcja sztywna tworzy stabilne podparcie płaszcza ochronnego i nie zakłada istotnych przemieszczeń elementów. Stosuje się ją tam, gdzie wymagana jest duża stateczność, dokładne utrzymanie kształtu lub odporność na obciążenia mechaniczne.
Cechy konstrukcji sztywnej:
- zapewnia stałe położenie płaszcza,
- dobrze przenosi obciążenia mechaniczne,
- ułatwia zachowanie geometrii izolacji,
- wymaga uwzględnienia rozszerzalności cieplnej, aby nie powodować nadmiernych naprężeń.
Zapamiętaj na egzamin
Dwa zasadnicze typy konstrukcji wsporczej to: konstrukcja elastyczna i konstrukcja sztywna. Nie są to konstrukcje proste i złożone, wzdłużne i poprzeczne ani prostopadłe i równoległe.