Korozja kontaktowa to przyspieszone niszczenie metalu powstające na styku dwóch różnych metali, gdy między nimi występuje kontakt elektryczny i obecne jest środowisko przewodzące, np. wilgoć, woda opadowa, kondensat lub elektrolit przemysłowy.
Zjawisko to jest odmianą korozji elektrochemicznej. Dwa różne metale tworzą wtedy ogniwo galwaniczne. Metal mniej szlachetny staje się anodą i koroduje szybciej, natomiast metal bardziej szlachetny jest chroniony.
Znaczenie powierzchni metali
Bardzo ważny jest stosunek powierzchni metalu zasadniczego do materiału kontaktowego:
- mała powierzchnia metalu mniej odpornego przy dużej powierzchni metalu szlachetniejszego powoduje bardzo intensywną korozję,
- duża powierzchnia metalu mniej odpornego przy małej powierzchni metalu szlachetniejszego zwykle zmniejsza szybkość zniszczenia.
Dlatego w tabelach korozji kontaktowej często osobno podaje się przypadek małej i dużej powierzchni materiału zasadniczego.
Przykład z aluminium i miedzi
Na styku aluminium i miedzi aluminium jest metalem mniej szlachetnym. Jeżeli powierzchnia aluminium jest mała w stosunku do powierzchni miedzi, korozja aluminium będzie silna. W tabelach może być oznaczona literą D, czyli silna korozja kontaktowa obserwowanego materiału.
Jak ograniczać korozję kontaktową?
- unikać bezpośredniego łączenia różnych metali,
- stosować przekładki izolacyjne, np. z tworzywa lub gumy,
- dobierać łączniki z materiału zgodnego z elementem głównym,
- zabezpieczać powierzchnie powłokami ochronnymi,
- ograniczać zawilgocenie połączeń.