Korozja międzykrystaliczna to rodzaj korozji miejscowej, która rozwija się głównie na granicach ziaren metalu. Ziarna metalu mogą wyglądać na stosunkowo nieuszkodzone, ale ich połączenia ulegają osłabieniu. W efekcie materiał traci wytrzymałość i może pękać lub rozwarstwiać się bez wyraźnej utraty grubości na całej powierzchni.
Jak ją rozpoznać?
Na obrazie mikroskopowym korozja międzykrystaliczna często tworzy siatkę ciemnych linii przebiegających wzdłuż granic ziaren. Uszkodzenie nie ma charakteru równomiernego ubytku powierzchni, lecz przebiega „po obrysie” struktury krystalicznej metalu.
Gdzie występuje?
Korozja międzykrystaliczna jest szczególnie kojarzona ze stalami nierdzewnymi, zwłaszcza po niewłaściwej obróbce cieplnej lub spawaniu. W strefie wpływu ciepła może dojść do wydzielania węglików chromu na granicach ziaren. Powoduje to zubożenie sąsiednich obszarów w chrom, czyli pierwiastek odpowiedzialny za odporność korozyjną stali nierdzewnej.
Dlaczego jest groźna?
Ten typ korozji bywa trudny do zauważenia gołym okiem, ponieważ powierzchnia elementu może wyglądać poprawnie. Mimo to materiał może być znacznie osłabiony wewnętrznie.
Zapobieganie
- stosowanie stali odpornych na korozję międzykrystaliczną, np. stabilizowanych tytanem lub niobem,
- prawidłowe prowadzenie procesu spawania,
- unikanie długotrwałego nagrzewania w niekorzystnym zakresie temperatur,
- stosowanie odpowiedniej obróbki cieplnej po spawaniu, jeśli jest wymagana.