Izolacja przeciwwilgociowa pod drewnem to warstwa oddzielająca element drewniany od betonu, muru lub żelbetu. Jej zadaniem jest zabezpieczenie drewna przed wilgocią podciąganą kapilarnie z podłoża.
W konstrukcjach dachowych, np. przy montażu wiązarów drewnianych na wieńcu żelbetowym, izolację układa się pod dolnym pasem wiązara, zanim element zostanie trwale zamocowany w kotwach stalowych.
Po co stosuje się izolację?
Drewno w kontakcie z wilgotnym betonem może ulegać:
- zawilgoceniu,
- pęcznieniu i odkształceniom,
- rozwojowi grzybów i pleśni,
- obniżeniu trwałości konstrukcji,
- korozji biologicznej.
Dlatego bezpośrednie oparcie drewna na betonie jest błędem montażowym.
Typowe materiały izolacyjne
Do wykonania izolacji stosuje się najczęściej:
- papę izolacyjną,
- folię budowlaną o odpowiedniej grubości,
- membrany lub taśmy hydroizolacyjne,
- inne materiały dopuszczone w dokumentacji technicznej.
Warstwa izolacji powinna być ułożona równo, bez przerw w miejscu styku drewna z podłożem.
Ważne w praktyce egzaminacyjnej
Przed zamocowaniem drewnianego wiązara w stalowych kotwach osadzonych w wieńcu należy najpierw ułożyć izolację przeciwwilgociową pod pasem wiązara. Nie należy zastępować jej zaprawą cementową ani skuwać betonu bez potrzeby. Wycinanie wrębów w pasie wiązara wykonuje się tylko wtedy, gdy przewiduje to dokumentacja projektowa.