Pytania pomocnicze - BUD.08

Ponieważ po połączeniu elementów część powierzchni, zwłaszcza miejsca styku i połączeń, staje się niedostępna. Wykonanie zabezpieczenia wcześniej pozwala pokryć cały element.

Obróbka, taka jak cięcie, struganie czy wiercenie, może usunąć warstwę ochronną. Najpierw wykonuje się obróbkę, a dopiero potem nakłada preparat ogniochronny.

Należy zabezpieczyć wszystkie dostępne powierzchnie, w tym końce elementów, wręby, otwory, gniazda i miejsca przyszłych połączeń.

Stosuje się impregnaty ogniochronne, lakiery, farby oraz powłoki pęczniejące przeznaczone do drewna. Wybór środka zależy od wymagań projektu i warunków użytkowania.

Nie wszystkie powierzchnie zostaną pokryte preparatem. Szczególnie miejsca połączeń mogą pozostać niezabezpieczone, co obniża skuteczność ochrony.

Najpierw dobiera się i obrabia drewno, następnie oczyszcza powierzchnie, wykonuje zabezpieczenie przeciwpożarowe, a dopiero potem łączy elementy i montuje konstrukcję.

Należy porównać szerokość i wysokość belki z zakresem wymiarów podanym dla danego typu wspornika. Poprawny typ musi obejmować oba wymiary jednocześnie.

Typ BSD obejmuje szerokość 34–250 mm oraz wysokość 100–320 mm. Belka o szerokości 150 mm i wysokości 250 mm mieści się w obu tych zakresach.

BSN ma zakres szerokości do 140 mm, więc belka o szerokości 150 mm jest zbyt szeroka dla tego typu wspornika.

Gradacja oznacza skok, co jaki mogą być wykonywane lub dobierane wymiary wspornika, np. co 1 mm albo co 2 mm. Pomaga to dopasować wspornik do wymiarów belki.

Nie. Wspornik musi pasować jednocześnie do szerokości i wysokości belki, ponieważ oba wymiary wpływają na prawidłowe osadzenie elementu.

Służy do zamocowania belki drewnianej do innego elementu konstrukcyjnego. Przenosi obciążenia z belki na podporę lub element nośny.

Wrąb czołowy to złącze, w którym koniec elementu ukośnego, np. krokwi, opiera się wycięciem o element poziomy, np. belkę wiązarową. Umożliwia przeniesienie sił ściskających i stabilne oparcie elementu.

Ponieważ krokiew dochodzi do belki pod kątem i musi być pewnie oparta. Wrąb czołowy zapewnia właściwe przyleganie oraz ogranicza przesuwanie się krokwi po belce.

Belka wiązarowa jest dolnym poziomym elementem wiązara. Łączy dolne końce krokwi i przejmuje siły rozciągające, przeciwdziałając rozparciu ścian.

Krokiew jest ukośnym elementem nośnym połaci dachowej. Przenosi obciążenia z pokrycia dachowego, śniegu i wiatru na pozostałe elementy więźby lub wiązara.

Wrąb czołowy służy głównie do oparcia elementu ukośnego o inny element. Połączenie na czop i gniazdo polega na wprowadzeniu występu jednego elementu w otwór drugiego i jest typowe np. dla połączeń słupów, rygli i belek.

Połączenie na nakładkę polega na częściowym wybraniu materiału w dwóch elementach i nałożeniu ich na siebie. Wrąb czołowy wykonuje się na końcu elementu, zwykle w celu jego oparcia pod kątem.

Wrąb nie może nadmiernie osłabiać przekroju drewna. Powinien być wykonany zgodnie z rysunkiem ciesielskim, dokładnie dopasowany i zabezpieczony przed przesunięciem odpowiednimi łącznikami, jeśli są przewidziane.

Polega na nasyceniu drewna środkiem ochronnym, który zabezpiecza je głównie przed grzybami, pleśnią i owadami. Dzięki temu drewno jest trwalsze i mniej podatne na zniszczenie biologiczne.

To niszczenie drewna przez organizmy żywe, np. grzyby, pleśnie, bakterie i owady. Może prowadzić do osłabienia elementów konstrukcyjnych.

Wilgoć sprzyja rozwojowi grzybów i pleśni oraz ułatwia żerowanie niektórych szkodników. Dlatego drewno konstrukcyjne powinno być suche i chronione przed zawilgoceniem.

Impregnacja ma przede wszystkim chronić drewno przed czynnikami niszczącymi. Bejcowanie służy głównie zmianie koloru i podkreśleniu rysunku słojów.

Impregnuje się m.in. więźbę dachową, wiązary, belki, słupy, łaty i kontrłaty. Są to elementy, których trwałość ma znaczenie dla bezpieczeństwa konstrukcji.

Nie zawsze. Ochronę przed ogniem zapewniają tylko specjalne impregnaty ogniochronne, natomiast typowa impregnacja dotyczy głównie ochrony biologicznej.

Drewno powinno być suche, oczyszczone z kurzu, błota, tłuszczu i luźnych zanieczyszczeń. Preparat należy nanosić zgodnie z instrukcją producenta.

Kątownik równoramienny oznacza się najczęściej symbolem kątownika oraz wymiarami ramienia i grubości, np. L 90×6. Oba ramiona mają taką samą długość.

Kątownik równoramienny ma dwa ramiona jednakowej długości, np. 50×50×5. Kątownik nierównoramienny ma ramiona różnej długości, np. 80×40×6.

Kątowniki są lekkie, łatwe do łączenia śrubami lub spawania oraz dobrze sprawdzają się jako pręty kratownic pracujące na rozciąganie i ściskanie.

Z kątowników wykonuje się pasy górne i dolne, krzyżulce oraz słupki kratownicy. Dobór przekroju zależy od obciążeń i funkcji elementu.

Oznacza on kątownik równoramienny o ramionach długości 40 mm i grubości 4 mm. W zapisie uproszczonym dla kątownika równoramiennego podaje się jeden wymiar ramienia.

Różnią się kształtem przekroju poprzecznego: kątownik ma przekrój w kształcie litery L, ceownik litery C lub U, a teownik litery T. Na rysunkach technicznych rozpoznaje się je po symbolu i geometrii przekroju.

Należy porównać średnicę śruby z podanymi przedziałami. Dla średnicy 20 mm wybiera się zakres „powyżej 16 mm”, czyli klasę 5.6-H.

Klasa 4.8-H dotyczy tylko średnic od 8 do 16 mm. Średnica 20 mm przekracza 16 mm, więc obowiązuje inny zapis specyfikacji.

Oznacza wymagany rodzaj wykonania śrub wskazany w specyfikacji. W pytaniu trzeba zachować zarówno klasę śruby, jak i określenie dokładności wykonania.

Norma określa wymagania dotyczące śrub z łbem sześciokątnym, m.in. ich kształt i wymiary. W specyfikacji służy do jednoznacznego wskazania rodzaju śrub.

Trzeba sprawdzić nie tylko numer klasy, ale też opis wykonania, np. „dokładne” albo „średniodokładne”. Odpowiedź musi być zgodna ze wszystkimi warunkami specyfikacji.

Śruby z łbem sześciokątnym są elementami typowych połączeń śrubowych konstrukcji stalowych. Śruby fundamentowe służą głównie do kotwienia elementów konstrukcji do fundamentów.

Nieobudowana wiata nie chroni w pełni przed deszczem, śniegiem, wilgocią i zmianami temperatury. Czynniki te przyspieszają utlenianie stali, czyli powstawanie rdzy.

Farba olejna tworzy szczelną powłokę ochronną, która ogranicza dostęp wilgoci i tlenu do powierzchni stali. Dzięki temu zmniejsza ryzyko korozji atmosferycznej.

Smar może chronić metal krótkotrwale, ale łatwo się brudzi, ściera i nie tworzy trwałej estetycznej powłoki malarskiej. W miejscu transportu kołowego byłby szybko usuwany mechanicznie.

Farby emulsyjne stosuje się głównie do ścian i sufitów, a nie jako podstawową ochronę antykorozyjną stali. Nie zapewniają odpowiedniej trwałości i odporności na warunki zewnętrzne.

Powierzchnię należy oczyścić z rdzy, zgorzeliny, kurzu, tłuszczu i luźnych powłok. Dobre przygotowanie podłoża decyduje o przyczepności i skuteczności zabezpieczenia.

Transport kołowy zwiększa ryzyko uderzeń, otarć i uszkodzeń powłoki malarskiej. Uszkodzone miejsca należy szybko naprawiać, aby nie powstały ogniska korozji.

Po zamkniętej, zaokrąglonej kopułce nad sześciokątną częścią nakrętki. W odróżnieniu od zwykłej nakrętki nie ma ona przelotowego otworu widocznego z obu stron.

Osłania koniec śruby lub pręta gwintowanego. Chroni gwint, poprawia estetykę i zmniejsza ryzyko skaleczenia o wystający ostry koniec.

Zwykła nakrętka sześciokątna ma otwór gwintowany przelotowy. Nakrętka kołpakowa jest z jednej strony zamknięta kopułką.

Jeśli śruba wystaje zbyt daleko, jej koniec może oprzeć się o zamknięty kołpak. Wtedy nakrętka nie zostanie prawidłowo dociągnięta.

Najczęściej w widocznych połączeniach śrubowych, np. przy balustradach, osłonach, lekkich konstrukcjach stalowych i elementach wykończeniowych.

Zakrywa wystający gwint i nadaje połączeniu bardziej uporządkowany wygląd. Dlatego stosuje się ją często w miejscach widocznych.

Ma przekrój w kształcie litery C, cienkie ścianki o stałej grubości oraz zaokrąglone naroża powstałe podczas gięcia blachy.

Ceownik zimnogięty powstaje przez gięcie blachy na zimno i ma zwykle stałą grubość ścianki. Ceownik walcowany jest masywniejszy i powstaje w procesie walcowania na gorąco.

Najczęściej h oznacza wysokość profilu, a szerokość półki, a s grubość blachy, z której wykonano profil.

Zaokrąglenia powstają podczas gięcia blachy. Blachy nie da się zgiąć pod idealnie ostrym kątem bez promienia gięcia.

Ceownik ma trzy zasadnicze części przekroju: środnik i dwie półki, tworząc kształt C. Kątownik ma dwie ramiona ustawione zwykle pod kątem prostym i przypomina literę L.

Stosuje się je głównie w lekkich konstrukcjach stalowych, np. jako płatwie, rygle, profile ścienne, elementy dachów i konstrukcje pomocnicze.

Po charakterystycznym zagiętym końcu, przypominającym fajkę lub hak. Górna część kotwy jest zwykle prosta i gwintowana.

Służy do zakotwienia elementów konstrukcyjnych w betonie, np. blach podstawy słupów stalowych. Przenosi siły z mocowanego elementu na fundament.

Kotwa fajkowa ma zagięty dolny koniec, który poprawia jej zakotwienie w betonie. Prosta śruba kotwowa nie ma takiego haka i wymaga innego sposobu zapewnienia nośności.

Zagięcie utrudnia wyrwanie kotwy z betonu. Działa jak mechaniczne zakotwienie wewnątrz fundamentu.

Najczęściej przed betonowaniem, ustawiając je w odpowiednim położeniu zgodnie z projektem. Po związaniu betonu wystające gwinty umożliwiają montaż elementu.

Zwykle są to blacha podstawy słupa, nakrętki, podkładki oraz podlewka pod blachą podstawy. Całość zapewnia stabilne przeniesienie obciążeń na fundament.