Instalacja centralnego ogrzewania grawitacyjna
Słownik kwalifikacji BUD.09 - Wykonywanie robót związanych z budową, montażem i eksploatacją sieci oraz instalacji sanitarnych
Instalacja centralnego ogrzewania grawitacyjna działa bez pompy obiegowej. Ruch wody wywołuje różnica gęstości między wodą gorącą i schłodzoną. Woda ogrzana w kotle ma mniejszą gęstość, dlatego unosi się przewodem zasilającym do grzejników. Po oddaniu ciepła ochładza się, staje się cięższa i wraca przewodem powrotnym do kotła.
Cechy instalacji grawitacyjnej
- obieg wody odbywa się naturalnie, bez pompy,
- wymaga odpowiednich średnic przewodów, zwykle większych niż w instalacji pompowej,
- przewody powinny być prowadzone ze spadkami ułatwiającymi przepływ i odpowietrzanie,
- najczęściej współpracuje z otwartym naczyniem wzbiorczym,
- ma dużą bezwładność cieplną, czyli wolniej się nagrzewa i wolniej stygnie.
Rozpoznawanie na schemacie
Na rysunkach egzaminacyjnych instalację grawitacyjną można rozpoznać po braku pompy obiegowej oraz po układzie przewodów umożliwiającym samoczynny obieg wody. Często widoczne jest naczynie wzbiorcze otwarte umieszczone w najwyższym punkcie instalacji.
Zalety i ograniczenia
Zaletą instalacji grawitacyjnej jest niezależność od zasilania elektrycznego pompy. Ograniczeniem są większe średnice rur, konieczność prawidłowego prowadzenia przewodów oraz mniejsza możliwość regulacji niż w nowoczesnych instalacjach pompowych.