Pytania pomocnicze - BUD.09

Służy do automatycznego zamknięcia przewodu wentylacyjnego podczas pożaru. Ogranicza przenoszenie ognia, dymu i gorących gazów między strefami pożarowymi.

Ma obudowę w kształcie odcinka kanału wentylacyjnego, ruchomą przegrodę zamykającą przepływ oraz zwykle boczny mechanizm lub siłownik sterujący.

Montuje się je najczęściej w miejscach przejścia kanałów wentylacyjnych przez przegrody oddzielenia pożarowego, np. ściany lub stropy między strefami pożarowymi.

Przepustnica służy głównie do regulacji przepływu powietrza. Klapa pożarowa ma funkcję bezpieczeństwa i zamyka kanał w razie pożaru.

Rekuperator odzyskuje ciepło z powietrza wywiewanego i jest urządzeniem wentylacyjnym. Klapa pożarowa jest elementem odcinającym przepływ w sytuacji pożaru.

Może zadziałać mechanicznie, termicznie lub elektrycznie, np. przez wyzwalacz termiczny, sprężynę, siłownik albo sygnał z systemu sygnalizacji pożaru.

Co najmniej raz w roku. Za dopilnowanie kontroli odpowiada właściciel lub zarządca budynku.

Ponieważ jej skuteczność zależy od drożności kanałów, ciągu kominowego i dopływu powietrza. Zaniedbania mogą prowadzić do wilgoci, pleśni i zagrożenia dla zdrowia użytkowników.

Sprawdza się m.in. drożność przewodów, siłę ciągu, stan kratek wentylacyjnych, działanie nawiewników oraz czy nie występuje cofanie powietrza.

Odpowiada za to właściciel lub zarządca budynku. Kontrolę powinny wykonywać osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje.

Typowe objawy to zaparowane szyby, wilgoć, pleśń, nieprzyjemne zapachy, słaby ciąg w kratkach oraz cofanie powietrza z kanału wentylacyjnego.

Nawiewniki zapewniają dopływ świeżego powietrza do pomieszczeń. Bez nawiewu wentylacja grawitacyjna może działać słabo albo wcale.

Do prostych metod należy test dymny, a do pomiarów stosuje się np. termoanemometr. Pozwala on określić prędkość przepływu powietrza.

Po obecności urządzeń wymuszających przepływ powietrza, takich jak wentylator, centrala wentylacyjna lub rekuperator. Często widoczne są też kanały nawiewne i wywiewne.

Rekuperator odzyskuje ciepło z powietrza usuwanego z budynku i przekazuje je powietrzu nawiewanemu. Dzięki temu ogranicza straty energii.

Wentylacja mechaniczna wykorzystuje wentylatory do wymuszenia przepływu powietrza. Wentylacja grawitacyjna działa naturalnie, dzięki ciągowi kominowemu i różnicy temperatur.

Jest to układ, w którym świeże powietrze jest mechanicznie nawiewane do pomieszczeń, a zużyte mechanicznie usuwane. Taki system często współpracuje z rekuperatorem.

W instalacjach wentylacyjnych podstawowy podział obejmuje m.in. wentylację grawitacyjną i mechaniczną. Samo określenie „ciśnieniowa” nie opisuje typowego rodzaju instalacji widocznej z rekuperatorem.

Wywiew najczęściej prowadzi się z kuchni, łazienki, toalety, garderoby i pomieszczeń technicznych. Są to miejsca, gdzie powstaje wilgoć, zapachy lub zanieczyszczenia.

Nawiew wykonuje się najczęściej do pokoi, sypialni i salonu. Powietrze przepływa potem przez budynek w kierunku pomieszczeń wywiewnych.

To zaginane połączenie blach, stosowane głównie w prostokątnych kanałach wentylacyjnych. Jedna krawędź blachy jest wsuwana w specjalnie uformowany profil i zaciskana.

Do tego służy zaciskarka punktowa do zakładek Pittsburgh. Umożliwia miejscowe dociśnięcie i zamknięcie połączenia blach.

Zaciskanie stabilizuje połączenie i zapobiega rozsuwaniu się blach. Poprawia też sztywność oraz jakość połączenia kanału wentylacyjnego.

Nie. Zaciskarka promieniowa służy do zaprasowywania złączek rurowych, a nie do obróbki zakładek blacharskich kanałów wentylacyjnych.

Najczęściej w kanałach i kształtkach wentylacyjnych z blachy stalowej ocynkowanej. Dotyczy to zwłaszcza elementów o przekroju prostokątnym.

Zaciskanie punktowe wykonuje miejscowe dociski w wybranych punktach. Zamykanie ciągłe obejmuje dociśnięcie zakładki na całej długości połączenia.

Należy stosować rękawice ochronne, ponieważ krawędzie blach mogą być ostre. Trzeba też stabilnie trzymać element i używać narzędzia zgodnie z jego przeznaczeniem.

Jezioro jest zbiornikiem wody stojącej, dlatego wodę można pobierać przez konstrukcję umieszczoną na dnie lub w pobliżu dna. Umożliwia to stabilny pobór wody z wybranej głębokości.

Ujęcie denne stosuje się głównie w jeziorach i zbiornikach, czyli wodach stojących. Ujęcie w nurcie dotyczy rzek, gdzie woda płynie określonym korytem.

Studnia wykopana służy do ujmowania wód podziemnych, a nie powierzchniowych. Jezioro jest źródłem wody powierzchniowej.

Nie. Pompa głębinowa jest urządzeniem stosowanym najczęściej w studniach głębinowych do poboru wód podziemnych, a nie konstrukcją ujęcia jeziornego.

Stosuje się m.in. kraty, kosze ssawne i osłony wlotu. Ich zadaniem jest zatrzymanie większych zanieczyszczeń, roślin wodnych lub przedmiotów unoszonych w wodzie.

Ujęcia denne zalicza się do ujęć wód powierzchniowych. Są stosowane przy poborze wody z jezior, zbiorników retencyjnych i zaporowych.

Zamknięcie wodne to warstwa wody pozostająca w syfonie. Tworzy ona barierę, która blokuje przedostawanie się gazów kanałowych do pomieszczenia.

Każdy przybór podłączony do kanalizacji może być drogą przedostawania się gazów z przewodów kanalizacyjnych. Syfon zabezpiecza tę drogę przez utworzenie zamknięcia wodnego.

Najczęstsze przyczyny to wyschnięcie wody w syfonie, wysysanie zamknięcia wodnego przez podciśnienie, nieszczelność albo zabrudzenie syfonu.

Syfon zapobiega wydostawaniu się gazów kanalizacyjnych. Rewizja służy do dostępu do przewodu kanalizacyjnego w celu kontroli lub czyszczenia.

Rura wentylacyjna wyrównuje ciśnienie w instalacji i ogranicza ryzyko wysysania wody z syfonów. Sama nie jest elementem bezpośrednio zatrzymującym gazy w pomieszczeniu.

Zasuwa burzowa zabezpiecza instalację przed cofaniem się ścieków, szczególnie podczas intensywnych opadów lub przeciążenia sieci. Nie służy do zatrzymywania gazów kanałowych.

Separator tłuszczu zatrzymuje tłuszcze i oleje zawarte w ściekach, zanim trafią one do kanalizacji. Chroni przewody przed zarastaniem, zatykaniem i powstawaniem nieprzyjemnych zapachów.

Montuje się go głównie przy obiektach gastronomicznych, kuchniach zbiorowego żywienia, hotelach, stołówkach i zakładach przetwórstwa spożywczego. Stosuje się go tam, gdzie ścieki zawierają znaczne ilości tłuszczu.

Zawór kulowy jest armaturą zaporową stosowaną głównie w instalacjach wodociągowych, gazowych lub grzewczych. Kanalizacja działa najczęściej grawitacyjnie i wymaga innych elementów, np. rewizji, wpustów lub separatorów.

Studzienka kanalizacyjna umożliwia dostęp do przewodów w celu kontroli i czyszczenia. Separator tłuszczu ma dodatkową funkcję oczyszczania ścieków przez oddzielanie substancji tłuszczowych.

W separatorze przepływ ścieków jest spowolniony, a tłuszcz jako lżejszy od wody wypływa na powierzchnię. Oddzielone zanieczyszczenia są zatrzymywane w urządzeniu i muszą być okresowo usuwane.

Nagromadzony tłuszcz zmniejsza skuteczność działania separatora i może powodować zatory oraz odory. Regularne opróżnianie i czyszczenie zapewnia prawidłową pracę instalacji kanalizacyjnej.

Piła z drobnymi zębami pozwala wykonać równe cięcie tworzywa bez nadmiernego szarpania krawędzi. Jest odpowiednia do elementów o dużej średnicy, takich jak korpus studzienki 600 mm.

Podany obcinak jest przeznaczony do rur o małych średnicach, np. od 1/2" do 2". Korpus studzienki o średnicy 600 mm jest zbyt duży dla takiego narzędzia.

Należy dokładnie wyznaczyć linię cięcia, sprawdzić wymaganą wysokość studzienki oraz zapewnić stabilne podparcie elementu. Błędne cięcie może utrudnić montaż pokrywy lub zwieńczenia.

Po cięciu należy usunąć zadziory i wyrównać krawędź. W przypadku połączeń kielichowych często wykonuje się także fazowanie, aby nie uszkodzić uszczelki podczas montażu.

PVC-U jest tworzywem sztucznym, dlatego wymaga narzędzi ograniczających pękanie i poszarpanie krawędzi. Rury stalowe tnie się zwykle narzędziami do metalu, np. przecinarkami, piłami do stali lub palnikami w określonych warunkach.

Studzienka umożliwia kontrolę, czyszczenie i eksploatację przyłącza kanalizacyjnego. Pozwala także na zmianę kierunku, spadku lub połączenie przewodów kanalizacyjnych.

Należy pomnożyć liczbę roboczogodzin przez stawkę za jedną roboczogodzinę. Gdy jest kilka czynności, najpierw sumuje się ich nakłady pracy.

R-g oznacza roboczogodzinę, czyli pracę jednej osoby przez jedną godzinę. Jest to jednostka nakładu pracy.

Należy wybrać tylko wartości dla zlewozmywaka, brodzika i bidetu: 1,50 R-g, 2,00 R-g oraz 2,50 R-g.

Suma nakładów pracy wynosi 1,50 + 2,00 + 2,50 = 6,00 R-g. Po pomnożeniu przez stawkę 50 zł/R-g otrzymuje się 300,00 zł.

Nakład jednostkowy w R-g należy pomnożyć przez liczbę sztuk, a następnie przez stawkę za roboczogodzinę.

Nie wolno sumować wszystkich pozycji z tabeli, jeśli zadanie dotyczy tylko wybranych przyborów. Trzeba czytać dokładnie, które elementy mają być uwzględnione.

Kielichownica służy do rozkielichowania końca rury miedzianej. Dzięki temu rura może zostać szczelnie dociśnięta narzutką do stożkowej powierzchni złączki.

Po wykonaniu kielicha koniec rury jest poszerzony, więc narzutki nie da się już nasunąć od tej strony. To częsty błąd montażowy.

Gratownik usuwa zadziory powstałe po cięciu rury. Zadziory mogłyby utrudnić wykonanie prawidłowego kielicha i pogorszyć szczelność połączenia.

Szczelność uzyskuje się przez docisk rozkielichowanego metalu do stożka złączki. W instalacjach chłodniczych gumowa uszczelka mogłaby nie być odporna na czynnik chłodniczy, olej i ciśnienie.

Najczęściej używa się obcinarki obwodowej, gratownika, kielichownicy oraz kluczy płaskich lub nastawnych. Zestaw tych narzędzi wskazuje na połączenie z narzutką.

Zbyt mocne dokręcenie może zdeformować kielich, uszkodzić gwint albo doprowadzić do nieszczelności. Połączenie powinno być dokręcone z odpowiednią siłą, najlepiej zgodnie z zaleceniami producenta.