Łącznik rozporowy

Słownik kwalifikacji BUD.11 - Wykonywanie robót montażowych, okładzinowych i wykończeniowych

Łącznik rozporowy to element mocujący stosowany do osadzania różnych konstrukcji i elementów wyposażenia w podłożach budowlanych, np. w cegle, betonie, kamieniu lub pustakach. Działa przez rozpieranie się w wykonanym wcześniej otworze.

Zasada działania

Po włożeniu łącznika do otworu i dokręceniu śruby, wkrętu lub nakrętki jego część robocza rozszerza się. Powstaje docisk do ścianek otworu, który utrzymuje mocowany element w podłożu.

Gdzie się go stosuje?

Łączniki rozporowe wykorzystuje się m.in. do mocowania:
- konstrukcji stalowych,
- profili i wsporników,
- uchwytów montażowych,
- elementów okładzinowych,
- lekkich i średnich elementów wyposażenia.

Ważne zasady montażu

Otwór pod łącznik powinien mieć średnicę i głębokość zgodną z zaleceniami producenta. W cegle wykonuje się go zwykle wiertarką udarową z wiertłem do muru. Po wierceniu otwór należy oczyścić z pyłu, ponieważ pył zmniejsza przyczepność i nośność zamocowania.

Na egzaminie

Jeżeli pytanie dotyczy otworów pod łączniki rozporowe w cegle, należy kojarzyć je z wierceniem w murze, czyli z użyciem wiertarki udarowej, a nie wkrętarki, przecinaka ani młota do kucia.