Obliczanie powierzchni podłogi z rzutu polega na wyznaczeniu pola figury przedstawiającej pomieszczenie w widoku z góry. W zadaniach egzaminacyjnych wymiary często podane są w centymetrach, a odpowiedzi w metrach kwadratowych, dlatego trzeba pamiętać o przeliczeniu jednostek.
Podstawowa zasada
Najpierw należy rozpoznać kształt pomieszczenia. Jeżeli rzut nie jest prostokątem, dzieli się go na prostsze figury, najczęściej prostokąty. Następnie oblicza się pola tych figur i dodaje je albo odejmuje od pola większego prostokąta.
Przeliczanie jednostek
Wymiary na rysunkach budowlanych bywają podane w centymetrach:
- 100 cm = 1 m,
- 600 cm = 6 m,
- 1000 cm = 10 m.
Pole podłogi wyrażamy zwykle w metrach kwadratowych, czyli m².
Przykład dla pomieszczenia w kształcie litery L
Pomieszczenie można potraktować jako duży prostokąt o wymiarach 10 m × 6 m, z którego odjęto brakujący prostokąt o wymiarach 6 m × 3 m.
Obliczenie:
- pole dużego prostokąta: 10 m × 6 m = 60 m²,
- pole wycięcia: 6 m × 3 m = 18 m²,
- powierzchnia podłogi: 60 m² − 18 m² = 42 m².
Na co uważać na egzaminie?
Najczęstsze błędy to nieuwzględnienie wycięcia w rzucie, pomylenie centymetrów z metrami oraz obliczenie samego obwodu zamiast powierzchni. W zadaniach dotyczących suchej zabudowy poprawne obliczenie powierzchni jest podstawą do określenia ilości materiałów, np. płyt, izolacji lub warstw podłogowych.